Mieke

je was er !

2010-05-16T19:09:00.003+02:00

Dit weekend was het de communie van shannon ( en ook van jappe) .. en dit werd gevierd !
een drukke zaterdag met toch een beetje zenuwen bij shannon ... we hebben je gemist mieke bij de organisatie, bij de laatste instructies hihihi, bij de oorringen inbrengen van shannon enz ... Shannon heeft dwarsfluit gespeeld tijdens de mis, je ging trots zijn op haar net zoals ik ... en ik moest van haar om een hostie gaan ... ik heb haar dan uitgelegd waarom ik dit niet meer wil : ik geloof niet in een god die jou wegneemt op zo'n jonge leeftijd, van een nieuw gezin, van zo'n jonge kindjes .. ik moet niks meer hebben van hem... Ik had het moeilijk in het begin van de mis...
en dan een heel leuk en gezellig feest bij rik (remember onze befaamde wijndegustatie)
in de la brasa. Wie er was, zal het beamen .. het werd 3u vanmorgen ! Je was steeds dicht bij, er waren een heel aantal bekenden ... het doet deugd om terug een aantal mensen samen te zien .. en velen vonden samen met me dat jij ook daarom er terug een beetje bij was
Kleine oogjes vandaag maar niet plooien dus en terug feest vanmiddag
Ik heb bijna het boek van kluun uit, eindelijk heb ik de moed verzameld om dit boek te lezen. Het is een raak boek, met heel veel gevoelens die ik in de loop van het ziekteproces heb ondergaan, en dus wel heeft gezorgd voor een aantal moeilijke momenten bij me de laatste dagen
Ik betrap er me op dat ik soms afwezig er bij loop, en veel met dit boek bezig ben. Ik ben blij dat ik dit boek die toch wel een stempel heeft nagelaten tijdens je ziekte nu ook heb gelezen
Het haalt je terug wat dichter bij .. al zou ik je zo graag nog veel dichter hebben ...

2010-04-11T23:45:00.003+02:00

De cirkel is rond. Vandaag is het precies een jaar geleden dat je ons hebt verlaten keppetje.
Een jaar met heel veel emoties : verdriet, machteloosheid, woede, ontgoocheling, moe zijn, stuurloos en willoos......maar ook al een beetje plezier, een beetje vergevingsgezindheid, een beetje levenslust, een paar nieuwe doelen ...
Dit gedicht van elke gekregen heeft me dit jaar het diepst geraakt en is zo waar (staat er al ergens op in verleden):
Samen waren wij één
met elk een vleugel
konden we vliegen overal heen.
Maar nu ben je weg,uit mijn leven voorgoed,
en ik wéét dat ik zonder jou verder moet
dus ik eet en ik slaap en soms lach ik wel weer
maar vliegen ...nee, dat kan ik niet meer
Dit omschrijft het allemaal ...
Soit ja misschien wil ik helemaal niet meer vliegen, misschien zal de gedachte aan hoe het met jou was altijd zoeter zijn dan wat de toekomst brengt ...misschien omdat het zo is, misschien omdat ik het zo wil zien ...misschien een beetje van beide...
Vandaag heb ik veel aan je gedacht ... vanmorgen op je jaarmis waar ik als ongeinviteerde vreemde op de laatste rij zat, op het kerkhof samen met je broer, vanmiddag in ons huis waar alles nog aan je doet denken, vanavond toen ik op club brugge was en we scoorden : toen stuurde ik je altijd een smsje met de stand, en als we weer naar huis kwamen dan belde ik je altijd ... nu hadden we net voor tijd een goal tegengekregen ... zelfs zonder de stand te weten wist je direct aan mijn stem hoe het zat hihi ...en nu hoe ik deze cirkel moet afronden.
In een mis van de paliatieve zorgen zeiden ze dat als men een steen plaatst, verplaatst of wegneemt in een rivier, de rivier nooit meer op een zelfde manier zal stromen ... dat is zo waar
in heel veel kleine en grote dingen in mijn leven betrap ik me er zelf op dat je je stempel hebt gezet ... ik draag heel veel van jou nog in me en ik hoop en weet dat dit zo zal blijven... dat is zo in karakter, manier van dingen aanpakken, manier van omgaan met mensen, shannon, en hondjes ...
tja je wist al dat ik een moeilijke leerling zou zijn hé, ik hoop wel als we elkaar ooit ontmoeten dat ik toch blijk geslaagd te zijn hihi (51% is ok hoor, onderscheiding zal er wel niet inzitten hihii)
Ik zou zo graag weten hoe het met je gaat, als je gelijk hebt gekregen of er tot je verwondering toch iets is na dit ...
ik zou eigenlijk ook graag weten hoe het met mezelf is ...want ik ben daar nog niet zo uit ... de rollercoaster van emoties : 2 weken geleden eigenlijk wat levensmoe, deze week was ik dan weer vol plannen... de ene week vind ik mensen toch nog wel ergens leuk, de andere week hoop ik wakker te worden als guust...
Maar keppetje in de loop van het jaar heb ik jou nog meer leren bewonderen, (wees gerust een heilige was je niet en wou je ook niet zijn en we hebben damiaan al dus voor zo'n klein land is dat al wel genoeg ...) maar de manier waar op je jouw ziekte hebt gedragen, hoe je hebt proberen te zorgen voor degenen die achter bleven, gewoon hoe je was = een mix van gezinswaarden, rebels, leven als een sneltrein, maar toch genoeg stops inlassen om samen te kunnen genieten van het leven, een duiveltje en een engeltje samen ... je was in elk geval een specialleke ...
Ik ga nu maar afsluiten keppetje voor vanavond ...
tot straks aan je plaatsje
Lu4ever je ventje ...

2010-03-21T22:28:00.002+01:00

21 maart, begin van de lente, en heel symbolisch uitgekozen tot onze trouwdag.
We hadden het er al een aantal keer over gehad, maar toen mieke het me vroeg in de chess cafe te kortrijk, heb ik denk ik binnen de seconde ja gezegd. Mieke zou mieke niet geweest zijn, als ze al geen aantal mensen had aangesproken, en precies had geinformeerd wat we nog konden doen om elkaar ook op deze manier onze liefde te bezegelen. (pfffttt klinkt officieel he...)
het was een prachtige intense dag
goh en vandaag denk je daar aan : aan alle verwachtingen die een nieuw koppel heeft, maar wij van wisten dat het niet voor ons weggelegd was. En toch was het een mooie heel gelukkige dag ... ik heb net een hoop foto's bekeken, een filmke opgenomen van miekes broer bekeken....
soms gelachen, soms een traan ...
maar wel 1 iets vastgesteld : wij hadden ons feestje heel intiem gehouden en enkel de dichtste "vrienden en familie" gevraagd ....1 jaar later ... en vele gezichten op het filmpje heb ik al maanden niet meer gezien of gesproken of gemaild of gesmst ... dus beste mensen wees gerust : toneel leeft weer in vlaanderen ... de betere acteurs staan echter soms dichter dan je denkt ...
maar soit dit raakt me niet meer ... we weten wel beter.
Voor mieke : 21 maart 2009 ... we hebben elkaar liefde beloofd en gegeven ... dit is niet gestopt ... nu niet, en later niet ...

2010-03-11T21:11:00.002+01:00

tussen verjaardagen in van onze eerste kus en onze trouw ... het voelt raar : zoveel mooie momenten om aan terug te denken, zeker ons weekendje arras. Dapper stapte je mee onder de markt van Arras begin maart, de gangen in waar ze vroeger krijt opdiepten ... de mensen in de groep zouden nogal ogen getrokken hebben als ze hoorden dat een maand en een paar dagen later je niet meer bij ons was....
Als ik je blog van vorig jaar lees, dan moet ik wenen omdat je onze tijd samen als de mooiste noemde ondanks je ziekte, het waren ook voor mij de mooiste jaren en ik ben blij dat we dit wisten van elkaar ..
En dat brengt me op het liedje dat ik nu op dvd zag, ik moest onmiddellijk op je denken vandaar dat ik hier nog eens terugkwam : tekst moet een beetje aangepast worden wil hij helemaal voor ons passen, maar voor jou past de titel sowieso helemaal : nothing compares to you

http://www.youtube.com/watch?v=e_fPS0HwjJc

2010-02-14T13:55:00.004+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=SIxoMYRfdq0
oranje rozen bij jou, kaarsjes in huis, michael bublé.. i got you under my skin my valentine
LU 4ever and many more
D
http://www.youtube.com/watch?v=geqmOTd2vvI

2010-01-02T19:30:00.002+01:00

nu shannon vanavond is vertrokken zijn de feestdagen afgesloten voor mij ...
ah ja morgen kuisen, en zaken oplossen die ik verschoven heb tot na bezoek van shannon.

Ik heb net een eerste brief geschreven in dagboekje voor mieke en omdat ik al zoveel moeilijke momenten met jullie heb gedeeld wou ik nu toch ook eens iets positief delen, want het doet echt deugd om haar zonder zorgen en pottekijkers te kunnen vertellen wat ik voel ... en het geeft me een heel tof voldaan gevoel ...

ik ben echt heel dankbaar voor de mensen die me door de dagen hebben geloodst : elke, tricky, sofia, shannon, willem en mijn ma... enne hoe raar het ook klinkt : tel daar zeker en vast de guust bij ... mijn schat van een deense dog ...

En ik weet dat ik hier alleen door moet, en ik besef heel goed dat ik al een hele weg heb afgelegd ...
er blijven nog zaken over die ik wil afsluiten, sommige waarvoor ik het heft niet in handen heb, voor sommige zaken begin ik me krachtig genoeg te voelen om het zelf af te sluiten en zal ik heel binnenkort voor zorgen ... maar een keer dat dit gepasseerd is, dan zal ik gerust zijn ...
gerust zijn dat ik mijn uiterste best heb gedaan voor mieke, de kindjes, shannon en mezelf .... en meer kan of kon niemand van mij verlangen ...
Awel ik ben zeker dan ik dan ook bij haar dezelfde kracht zal vinden om verder te doen, wees gerust ... ja met vallen en opstaan maar ge hebt gelijk hoor tinne ik kom er wel ...

2010-01-01T23:50:00.002+01:00

Goede voornemens voor dit jaar mieke :
Eigenlijk heb ik maar 1 : zorgen dat je trots op me bent !
Dubbel leven zou tricky zeggen ... dus als ik iets te hard van stapel loop... even leuven bellen he keppetje hihihih

toen shannon en ik vanmiddag aan je plaatske stonden was ik trots op je twee piraten , die zo mooi hun nieuwjaarbrief hadden naar jou gebracht... ik heb toch terug een traan moeten laten ...

Je blog is voor mij eigenlijk een beetje een plaats geworden mieke, waar ik jou iets kan vertellen.
Dingen die ik aan je kwijt kan, en eigenlijk ook enkel aan jou kwijt wil ... maar het is moeilijk om dit met de hele blog-wereld te delen ...
t is moeilijk om vandaag te vertellen dat ik gehuild heb en morgen aan de kassa van de supermarkt het te moeten uitleggen .... Plus moet ik veel te veel met de toppen van mijn vingers schrijven om niemand tegen de borst te stoten ...
Je hebt me een soort boekje gegeven om herrinneringen in te schrijven ... maar dit helpt me niet ...
ik wil jou gewoon zeggen wat er nu gebeurt ... en ik vertel al heel veel tijdens de week aan je plaatsje maar ge kent me ...zelfs nu gaat het beter als ik het opschrijf.... want hoe melig het ook klinkt : je blijft bij me, ik wil het in jouw oor kunnen fluisteren, ....
Een paar weken kreeg ik een tip van sofia om een dagboek te beginnen ....heb ik aan gedacht maar een echt dagboek wordt het niet, maar ik ga enkele malen in de week een brief naar je schrijven in een "dag"boek ... met wat ik aan jou kwijt wil ...
2010 mieke ... vanmorgen voor dat shannon op was had ik het moeilijk : het eerste jaar zonder jou is gestart ...
Elke is specialiste om teksten te vinden die mijn gedachten zowat verwoorden dus hier nog eentje voor het slapen gaan, want morgen vroeg weer op : fris en vooral monster ...
What's another year
For someone who's lost everything that he owns?
What's another year
For someone who's getting used to being alone?

2009-12-24T18:24:00.002+01:00

Vrolijk kerstfeest ?

Mieke, monika schreef me dat ze nog dacht aan hoe mooi je het hier vorige kerst had gemaakt …
ja jij zorgde dat het hier gezellig was, een gezin, een thuis … steevast ging ik met een joepie gevoel het weekend in, vrije dagen en eigenlijk iedere avond blij dat ik bij jou thuis kon komen …niet dat het hier ieder avond rozengeur en maneschijn was he maar toch ...

Zaterdag belde er een journaliste van het laatste nieuws, die blijkbaar bij jou geweest was begin dit jaar , met een aantal vragen …. Sommige overvielen me : wat heeft je doen vallen voor Mieke, wat betekende mieke voor me, wat verwacht je nog van het leven, hoe en met wie breng je nu vrije tijd door ….Deze vragen spoken al de hele week door het hoofd … en eigenlijk ben ik een beetje bang van wat in krant zal komen want gelijk wat … het is moeilijk om gevoelens in woorden te zetten, plus dat de hoorn nog maar neer ligt en je denkt al verdoemd ik moest dat ook nog gezegd hebben.. en dat beter zo ….

Vorig jaar was het huis hier vol : je familie, de 3 kindjes, jij en ik …kerstversiering, kerstboom, kerstmenu, kerstpakjes enz … alles was aanwezig…Vandaag lijkt het wel of het tien kleine negertjes verhaal hier is uitgevonden … guust en darco houden me gezelschap … seffens ga ik dan wel iets eten bij mijn ma en willem, maar dan wordt het weer stil…
Een gezin, huis, vol gezelligheid en warmte is samen met jou vertrokken … en komt niet meer terug. Nooit meer en dat is soms hard als je plots midden in die realiteit staat.

Vanmorgen heb ik bij jou wel een kerststukje komen zetten, omdat ik weet dat jij daar toch veel belang aan hechtte. Ik heb daar nu even geen zin in… Ik heb ook geen zin in kerst en nieuwjaarskaarten … en ook niet in handjes schudden en zoentjes geven … ik heb ook geen zin in reacties vol medelijden, en nog minder in leuke replieken … ik heb er gewoon eventjes de pest in … mag het ?
Een mens steekt toch raar in elkaar … vrolijk kerstfeest roept er iemand en je wenst hem vele geluk terug … in je binnenste wens je hem veel jeuk waar het moeilijk krabben is …. (vrolijk hoe komen ze erbij ?) .. maar een straat verder zegt er je iemand : t zullen zware dagen zijn voor je …en dan zeg je ja t zal niet makkelijk zijn en je glimlacht dat je er het beste van zal maken ( en dan denk je stillekes ja ok boor me nog maar dieper de grond in dat had ik nog nodig …)

Eigenlijk Mieke zit ik al de hele dag me af te vragen hoe jij vorig jaar dit moet beleefd hebben, en mijn bewondering stijgt met de minuut.
Vanmorgen dacht ik van hoe verdomme moet Mieke opgestaan zijn : joepie ? of denkend ale we gaan er nog eens het beste van maken met in je achterhoofd het zal sowieso mijn laatste kerst zijn ? of gewoon vloekend op je stoma, de medicijnen of een of ander pijntje hihihi ? op je blog heb je enkel wa foto’s gezet en je had wat last van keelpijn he … (pas dagen later opgebiecht he …) … maar ik weet dat je zo van de kerstdagen hebt genoten …

Mieke je kon alles en iedereen rondom je omtoveren tot één grote boel gezelligheid …k weet niet of het in de krant zal staan , maar t staat in mijn hart gegrift …
Als ze een maretak hebben hierboven, kan je hem boven mij komen hangen ? want jij krijgt wel een heel dikke kerstzoen van me
Didier

Voor de bloggerkes : ik wens je heel gezellige leuke dagen met de mensen die je dierbaar zijn, geniet ervan !

2009-12-13T11:26:00.001+01:00

Somewhere, beyond the sea
She's there, watching for me
If I could fly like birds on high
Then straight to her heart
I'll go sailing

een vers kan alles zeggen

2009-11-06T17:19:00.002+01:00

antwoord voor jou maggie :
we hebben besloten dat het beter ging zijn voor de kindjes om mieke te begraven op het nieuw kerkof in roeselare aan de groenestraat, dit zou het voor hen makkelijker maken als ze wat groter zijn om een bezoekje bij hun mama te brengen wanneer zij dat wensen.
Om je het makkelijker te maken het is op het urneveld dus helemaal achteraan naast de strooiweide (ga dus niet als het regent zoals ik daarstraks of ....)
en trouwens too long no see moeten we dringend iets aan doen
Didier

2009-11-01T19:04:00.003+01:00

vrijdag rebellie, vandaag verdriet
oranje lelies mieke ... een van je favorieten ...
iedereen zei me dat het ging moeilijk gaan vandaag, ik zag het verschil niet : ik mis je alle dagen wel, en ik kom bijna iedere dag naar je plaatsje.
Toen ik vanmorgen in de auto stapte kreeg ik het verdorie al kwaad... voor de eerste maal moet ik 1 november ook met jou associëren ... de nodige traantjes aan het graf en een klein beetje wrevel omdat ik nu niet durfde vrijuit tegen je praten wegens al de mensen rond me....
na bezoek bij mijn broer, pa en grootvader was ik blij iets met shannon te kunnen doen ... want wat was het stil vandaag : geen mails, geen sms, geen bezoek, geen telefoon ... toch 1 steunend smske van iemand die ik weet die dit nooit zal lezen ... de stilte van allerheiligen drong ook in huis door .
Vanmiddag was er een mis ter herdenking aan alle overledenen van dadizele dit jaar (net als in alle parochies) mijn ma en shannon hebben me vergezeld ... een mooie preek waar hij ons leven vergeleek met het streepje tussen de geboortedatum en sterfdatum ... gelijk wie we zijn, wat we hebben gepresteerd : streepje is juist hetzelfde...
na nog een koffie bij ma, nog wa spelen met shannon, die nu ook vertrokken is en nu valt de stilte nog meer op
Maar voor ik nu terug reacties krijg . :
morgen zal ik net als vandaag veel aan mieke denken, maar die herrinneringen zijn echt meer een plezier en maken het gemis draaglijk ... vandaag was moeilijk maar we zijn er doorgekomen, ik ben sterk genoeg... Everything, een beetje ons nummer he mieke, heeft hier vandaag al een aantal maal gedraaid ...en het maakt me blij ... met een glimlach kijk ik dan efkes naar haar foto, en ze lacht ....
Trouwens Michael Buble komt op 31/5 naar antwerps sportpaleis, niet zonder mij natuurlijk ...
kaarten al besteld want Michael is een beetje onze artiest geworden ...
eigenlijk zo jammer dat Michael nooit zal weten wat voor een impact zijn liedjes hebben op het leven van 2 mensen ...
Goed ik wou jullie het relaas doen van een eerste eerste november ....
en hoewel iedereen het nu al wel kent, draai deze ook nog eens ... een glimlach doet wonderen vandaag
http://www.youtube.com/watch?v=KeKtB2EhdaE

2009-10-30T18:04:00.002+01:00

Nee je bent er niet een van
Een chrysant op je kop is niks voor jou
Zeker nu je niet anders kan
een jaarlijks monument ergert je blauw

een kost in de begroting
één in de massa
een deel in de wandeling
goed voor de bloemist zijn kassa

voor de eerste maal sta je daar te kijk
en moet je wel luisteren naar hun gezeik
en ik ken je genoeg om te weten
dat je ze liever schopt tegen hun reten

je had veel liever wat muziek hier
een glas wijn of een bier
misschien krijg je van de bezoekers nu een glimlach
dat zou je zeker willen : want dat mag

hey dit gedicht is er eentje voor jou mijn grote rebel
en voor de rest : soit wij weten het wel

Yours 4ever
Didier

2009-10-12T15:49:00.004+02:00

een half jaar , 6 maand, 182 dagen, 4.368 uur ... en ik mis je aanwezigheid nog iedere seconde keppetje...
maar zoals al een paar hebben gezegd, ik sla me erdoor ... al moet ik toegeven dat ik al vele malen heb gedacht : pfffft hier is niks meer aan, maar dan ebt dat gevoel na een paar dagen weer een beetje weg ..
in vele dingen spiegel ik me : wat zou mieke zeggen, wat zou zij willen dat ik doe... vele dingen blijf ik doen zoals jij wou : zorgen dat huis netjes is, ja ik probeer ook voor shannon te zorgen zoals wij voor ogen hadden, ik leef (jij weet wat ik wil zeggen), ik zeg of schrijf gewoon wat ik denk recht voor de raap, ik probeer contact te houden met vrienden, afstand te nemen van wie mij niet genegen is, een beetje op mijn gewicht te letten, gezond eten, ja zelfs een nieuwe broek halen ... maar vele dingen zijn met vallen en opstaan, en met lange tanden hihihi
En soms is mijn enige vraag : zou mieke nu trots zijn geweest op me ?
Toch zijn er alle dingen die ik gewoon anders doe : op zijn didiers (ge hebt al schrik he hihihih)
6 maand : al veel dingen zijn anders , en nog veel dingen hetzelfde ... ja ik bezoek je nog bijna alle dagen, maar nee ik ween niet meer alle dagen... veel dezelfde vrienden, al enkele andere ...
soms denk ik hey is dat wel normaal, of moest ik nu niet anders doen of zijn ... maar rouwen is geen exacte wetenschap blijkbaar .. voor mij mag het anders zijn.....
is het al lang of is het kort ? te lang om in een hoekje te zitten wenen, te kort om te verwerken .... te lang om te blijven stilstaan, te kort om verder tedoen ....
Beschaamd omdat ik soms nog ween aan je graf, na luisteren van een liedje, na lezen op de blog, na zien van een trouw op tv ...beschaamd omdat ik foeter als club verliest, plannen maak met shannon, lach bij vrienden, leuk was met ma en willem...
Beschaamd om een aantal dingen die niet gelukt zijn : jouw kindjes, mensen uit jouw omgeving ... zaken en mensen waar we problemen verwachtten maar waar nu de worst-case scenario een feit is . Beschaamd omdat ik ook voor een deel heb gefaald om beter te doen dan verwacht, .... kortom : het blijft een dunne koord om op te balanceren
Een ding is voor altijd het zelfde :

Onafscheidelijk draag je ik nu al 6 maand in mijn hart, symbolisch ben je bij mij gebleven in het hangertje rond mijn nek die nog geen seconde is afgeweest. .. LU4ever and more .. dat zeiden wij aan elkaar en dat zal nooit veranderen ...

2009-09-15T09:34:00.000+02:00

Toen vanmorgen de wekker ging, was het al moeilijk …
gelukkige verjaardag mieke en een zoen op het hangertje ….haar plaats lijkt nog leger dan anders.
Vanmorgen ook al naar het kerkhof geweest, toepasselijk in de striemende regen, bloemekes gelegd natuurlijk in oranje …
En heel veel herinneringen vandaag … hoe haar verjaardag de vorige jaren waren ..
Hoe gelukkig ze vorig jaar was met de ring die we hebben gekocht als we die middag eventjes uit het ziekenhuis mochten …
Hoe vol plannen en vuur dat ze het jaar nog ervoor zat .. toen ze op haar verjaardag met guust zijn eerste show liep in heule (en eigenlijk ook mieke’s eerste) … en wij nog van niks bewust fantaseerden wat we gingen opbouwen samen ….
Vanavond ga ik met mijn dichtste vrienden haar verjaardag “vieren” met een drankje bij ons thuis … zo had mieke het gewild : een vol huis, lachende mensen, iets drinken, herinneringen ophalen, over andere dingen kletsen … we gaan vandaag allemaal toch aan mieke denken, dus vind ik het toffer om dit samen te doen …
Mieke, waar je ook bent of als je het nu hoort of niet : gelukkige verjaardag !

2009-09-02T23:54:00.002+02:00

Vandaag kom ik uitzonderlijk een berichtje opzetten :
veerle is een jonge vrouw, die via deze blog het verhaal van mieke heeft leren kennen,.
Jammer genoeg werd zij zondag door dezelfde ziekte van haar 2 kindjes en man weggerukt ...vandaag wordt van Veerle afscheid genomen ...Je was moedig veerle ...ook jij was een straffe madam ! Onze ontmoeting is er net niet gekomen Veerle, maar ik weet wel zeker dat Mieke je bij de sterrekes wel veel beter zal entertainen dan ik dat kan. Geef je haar een ongelooflijke dikke knuffel van me ?
Enne niet teveel sigaretten he dames !
http://www.youtube.com/watch?v=Yb2NW3QfonI
And I'll take with me the memories......To be my sunshine after the rain
Didier

2009-08-15T21:05:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=WXtc-TH0Iv4&feature=email

2009-08-11T23:19:00.002+02:00

alweer een maand voorbij ....
het is voor mij een slechte avond ... en het zijn slechts mensen die heel dicht stonden die me nu zo'n pijn kunnen doen... stonden is verleden tijd, die mensen ook

Op zo'n momenten mis ik mijn mieke dubbel zoveel ... ik mis haar schouder om op uit te huilen, ik mis haar sussende woorden, ik mis haar manier om over iets pijnlijk te praten, ik mis haar andere kijk op de dingen ...

ik besef nog maar eens dat ik niet meer kan vliegen.

En ik heb echt geen zin in : mieke steunt je, mieke zal je helpen en mieke is nog bij je ...
ik wil mijn hoofd op haar schoot leggen en getroost worden

ik heb net nog eens gekeken naar hart voor mekaar (danke nancy) ... haar stem nog eens horen, haar oogjes nog eens zien fonkelen, haar lachje. ik heb nog steeds een hart voor haar ....

morgen toch proberen terug te lachen met shannon, met mijn ma en broer en de vrienden die me toch steunen...
Of zoals mijn keppetje zei : morgen terug fris en monster

Didier

2009-07-12T00:20:00.002+02:00

3 maand,1/4 van een jaar.. pffft ...

Ik ga het kort houden maar wou dit met jullie delen ....
Ik heb dit gedicht van elke gekregen. (een schat leren kennen via mail)

Voor mieke :

Samen waren wij één
met elk een vleugel
konden we vliegen overal heen.
Maar nu ben je weg,
uit mijn leven voorgoed,
en ik wéét dat ik zonder jou verder moet
dus ik eet en ik slaap en soms lach ik wel weer
maar vliegen ...
nee, dat kan ik niet meer

Slaapwel allemaal, morgen terug fris en monster en geniet van jullie vakantie

Voor veerle : vlieg NU en geniet ervan ..

2 maand

2009-06-12T01:02:00.003+02:00

Vandaag is t 2 maand geleden dat mieke gestorven is. De scheurkalender staat bij mij nog op 12 april en daar zal hij blijven staan. Alles is hier een beetje blijven stil staan. Haar jas hangt nog op de kapstok, haar kledij naast de mijne in de kast, vele foto’s met overal haar stralende lach, ja mieke is hier nog.

Hoe gaat het met je ? is een vraag die ik al duizend maal heb gehoord. En ja ik weet het niet… moet ik goed zeggen want ja ik ben toch opgestaan s morgens en k heb toch al een keer kunnen glimlachen vanmorgen … da s al goed toch ?
Moet ik slecht zeggen omdat ik de vorige avond heb naar een cd geluisterd en heb zitten janken ? Of omdat ik vele avonden gewoon in slaap val in de zetel en pas s nachts terug wakker kom, om te beseffen dat het eigenlijk toch niemand last van heeft want de slaapkamer is leeg.

Tja ge moet vooruit zegt iedereen, en ik knik dan welgemeend mee …en ik besef dat de mensen gelijk hebben maar … soms zou ik liever nen even welgemeende fuck you zeggen in de plaats moh ik ben kowlier niet he.
Ik weet wel dat ik vooruit moet, en ik doe mijn best … maar vroeger deed ik mijn best en mieke deed de rest …
Ik ben zo blij dat ik haar altijd heb verteld hoe graag ik haar zag en hoeveel ze voor me betekende …op ieder potje past een dekseltje … maar die dekselse mieke paste me wel.
Zij kon me laten lachen, sussen, doen wenen, ontroeren, gelukkig zijn, rust brengen, me een goed gevoel geven, mijn veilige haven in een gezelschap … en zo veel meer… met zij erbij was ik volledig.

Nu zit dien halven hier weer … ben weer wat opvliegender, ik voel me niet gelukkig, ik mijd gezelschappen, ik lach maar niet van harte, ik vind geen rust …
Maar ik doe mijn best …

Ik heb balder gezien net na zijn eerste communie achteraan in de kerk om zijn cadeau te geven, en zondag hebben de jongens hier een paar uurkes komen spelen. Het is niet zoveel als ik zou wensen maar tja laat het ons een start noemen … het is voor iedereen wat zoeken.
De jongens stellen het goed, het is wonderbaarlijk hoe flexibel kindjes zijn aan die leeftijd.
Maar pas op als je het dan totaal niet verwacht, stellen ze een pijnlijke vraag of een zin die je overhoop haalt zoals tristan zondag : vroeger was mama leuk, nu niet meer he didier want ze is dood… 3 jaar oud en wat moet je daarmee … ik heb hem verteld over de leuke dingen die we samen met mieke hebben gedaan … maar na een minuut was hij alweer op zoek om een autootje ..

Met shannon gaat alles goed maar ze mist net als ik een beetje het gezinnetje. Het is voor haar ook heel anders thuiskomen he … nu zo opeens weer in plaats van een levendige bende, enkel maar bij de papa…. Maar het is een schat en ik heb er zoveel deugd van.

Ik heb al naar een aantal koersen geweest met willem, voetbal, hof en nog iets in kasteel d’aertrycke met mijn ma mee en naar shannons dansfeest, naar tricky’s verjaardagsfeest, en al bij enkelen op bezoek, of klein uitstap …we proberen ons niet op te sluiten
Ik heb ook al een paar hele leuke mails gehad, van jullie dus ..blog fanatics … het doet altijd deugd om een mailke te krijgen al is het van iemand die ik eigenlijk niet ken … en vooral dat sommige blijven contact houden vind ik echt leuk .. ik ga niet opsommen want dan vergeet ik vast iemand.

Dus dank je wel aan iedereen die me een beetje probeert te helpen, het lukt wel de ene dag beter dan de andere

Ik ga afsluiten met een heel vreemd gebeuren : ik ging dus naar Kasteel d’aertrijcke waar op hemelvaartdag een evenement was voor vanalles in hof en huis… er stond daar langs de wandelpaden een wagen van Loewe… met flat screens … wij daar binnen … maar onmiddellijk zag ik op het scherm : michael Bublé… ge moet weten dat mieke en ik maar naar 1 concert samen zijn kunnen gaan (de rest door ziekte in het water gevallen) : Michael Bublé … en het liedeje was : home !

Dit is een fragment uit het lied, de laatste 2 strofes =
And I’m surrounded by
A million people
IStill feel all alone
Oh, let me go home
Oh, I miss you, you know

Let me go home
I’ve had my runBaby,
I’m doneI gotta go home
Let me go home
It will all be all right
I’ll be home tonight
I’m coming back home

Ik heb echt kippevel gehad …. En hoe stom het ook klinkt ik heb bijna geen oog dicht gedaan die nacht … want ik hoopte dat het waar was,
was het een toeval of een boodschap ?

Dikke knuffel van Didier

een update voor de volhouders

2009-04-30T22:50:00.002+02:00

ik blijf me dag na dag verbazen hoeveel mensen deze blog nog steeds lezen.
Na het laatste bericht zijn er nog 20.000 hits bijgekomen. Ik begon me de laatste dagen eigenlijk wel een beetje schuldig te voelen tegenover jullie, koppige lezers, en wou jullie dan ook toch nog een kleine update geven, en een mooi getal als 175.000 hits was het excuus
Een domme onnozele smartlap zegt het zo goed : ik mis haar elke dag een beetje meer.
Het voelt zo aan als op reis gaan : de eerste dagen van huis zijt ge zo druk met alle nieuwe situaties dat je geen tijd hebt om stil te staan bij thuis, na een week of 2 echter ben je blij dat je terug naar huis mag.
Mieke het is tijd dat je terug komt !
Het wordt moeilijk de laatste dagen, hoeveel mensen er ook hun best doen : mijn ma, willem, chris, mieke, isabelle, annemie, nathalie, bart, geert, marieke, nancy, vele smskes, telefoontjes en mailkes.. het dringt nog niet genoeg door om ervan te genieten.
Ik zal nog geduld moeten hebben , maar dat is geen deugd van mij. Jaja mieke en ik hebben meer gemeen dan dat je zou denken op het eerste gezicht.
Shannon komt morgenavond voor het weekend en ik ga er een tof weekend van maken ... zij verdient dat.
Balder doet zijn eerste communie zondag, ik hoop dat ik hem efkes zie na de mis want hij moet nog zijn cadeautje krijgen van zijn mama en ik. Dat zal nog wel een heel pîjnlijke mis zijn, want mieke had dit nog zo graag meegemaakt.
Ik heb al bijna iedere dag op het kerkhof geweest, en praat tegen haar, het brengt me wat rust.
Verder blijft het druk, de papierwinkel komt op gang, en een aantal zaken die zijn blijven liggen worden dringend. Plus ik wil het huis in orde houden, ik doe mijn best zoals ik mieke heb beloofd.
Strijken zal er me nog iemand moeten leren dus als er hier chinese vrijwilligers zijn die een onhandige mens die geen wol uit katoen haalt, en levensgevaarlijk is met iets warms in zijn handen iets kan leren ... ge moogt proberen op eigen risico.
Ik wou toch iets terug doen voor de lezers hier , maar ben niet van plan om nu bij de volgende zovele hits het nog eens te doen, ik wacht af en zal doen waar ik me goed bij voel
slaapwel en geniet van een lang weekend

EINDE

2009-04-19T22:52:00.003+02:00

Lieve mensen die deze blog hebben gevolgd, hebben meegeleefd, hebben gereageerd.
Het is de blog van mieke. De plaats waar mieke al wel en wee kon van zich af schrijven In het begin anoniem, nu al veel minder .. de teller is 155.000 hits gepasseerd .
Mieke had haar blog omgevormd tot het verhaal van een jonge vrouw met terminale eierstokkanker. Zij had ergens de hoop dat er lotgenootjes iets zouden hebben aan haar hersenspinsels. Ik denk dat ze daarin is geslaagd.
Daarom petje af voor mijn madam ...

Shannon is vanavond ook naar huis. Morgenochtend ga ik de puinhoop die ik voor het gemak mijn bureau zal noemen gaan bezoeken. Morgenmiddag wordt de urne bijgezet.

Vanmiddag zijn mijn ma en willem komen eten en samen naar de koers gekeken.
Eigenlijk hebben ook zij ons al steeds gesteund, maar nogal vaak met zaken die het spotlicht niet halen ... als we weer eens op weekend waren : hondjes, vissen, geit en kippen verzorgen. Voor mij zijn ze het laatste jaar een grote steun geweest, soms gewoon door over het voetbal en de koers te praten ... dat nam soms een beetje de spanning weg...of mieke gezelschap gehouden als ik eventjes weg moest de laatste weken.

Mieke was rond 21u nu reeds een week gestorven.

Ik kan het niet geloven, maar het zal straks een maand worden, dan 3 maand, een jaar enz..

Ik heb van een aantal mensen de vraag gekregen om deze blog verder te zetten, maar ik denk niet dat een meerwaarde zal geven aan dit verhaal van mieke.
Misschien als het allemaal wat kleiner was geweest, maar ik heb het moeilijk om hier te blijven mijn gevoelens op het internet te zetten en dan merken dat er heel wat in de gemeente, werk, vriendenkring, familie van mij en mieke dit dagelijks meelezen. Dan zal ik me geremd voelen en dat is het niet meer puur !

Mieke heeft heel veel aan jullie gehad, dat heeft ze me dikwijls gezegd. Ik heb dat ook de laatste week gevoeld. ..
Ik dank jullie allen voor alle warmte, en ik beloof dat ik op sommige blogs wat meer zal reageren.
Omdat het een beetje creepy wordt om te blijven miekes mail te gebruiken, zal ik ook deze binnen enkele tijd sluiten.
Mijn eigen persoonlijk mailadres is : didier.beerland@hotmail.com.. mail me gerust als je ongerust wordt hihihi... Boodschap voor mensen die me willen bellen en maar enkel het nummer van mieke hebben : mail me en ik stuur je mijn gsmnr door.

Ik wens voor iedereen het beste en probeer te genieten van iedere dag, ik zal proberen om binnen een tijd ook terug een beetje te genieten van het leven waar mieke zo van hield.
Nu lijkt het allemaal nog zo koud en eenzaam. Maar hey mieke, maak je geen zorgen ik zal het goed doen. Ik ga nu stoppen voor mijn keyboard onder water staat
Mieke, LU4ever and ever and so much more... Het ga je goed !!!

the day after

2009-04-18T23:24:00.003+02:00

Ik had een rustige dag verwacht, maar er bleek door de drukte deze week toch een aantal boodschappen zich op te dringen. De kippen gingen bijna in staking, de frigo zag er van binnen al net zo leeg uit als ik mezelf voel, en voor de eerste maal deze week heb ik gekookt. Het was al de hele tijd fast-food, frieten, lasagne en iglo (nietwaar tricky). Nu wil ik mezelf weer wat meer regelmaat opleggen. Rustige middag ? Ah nee .. want ja ik heb zo'n hangertje besteld.
Ik denk dat het heel goed zal aanvoelen om een beetje mieke nog bij mij te hebben.
Dan naar moeke's geweest om de rouwkaartjes, te lezen enz...
Dan klaarmaken om naar het voetbal te gaan. Ik heb een abonnement op club brugge, samen met shannon en mijn broer willem. Het had een uitlaatklep moeten worden, maar toch gaf het ook een wrang gevoel : want ik smste bij iedere goal de stand naar mieke thuis, we smsten tijdens de rust en we belden als ik vertrok naar huis. Nu was het wel heel duidelijk dat ik niemand meer had die thuis op me wacht... confronterend .. de gewoontes, de kleine leuke dingen van een koppel ... weg!
Nu al een half uurke thuis, shannon onmiddellijk in bed. Shannon heeft vandaag haar 2 partners in crime gemist : balder en tristan. Omdat ze zich al zo goed en sterk heeft gedragen zou je vergeten dat zij ook moet lijden onder het verlies van niet alleen haar vriendin mieke, maar ook van 2 "broerkes".
En voor dat ik hier weer berichten krijg van : ge moet positief blijven of iets in die aard : ik ben realist. Mieke en ik hebben altijd fier gezegd : wij hebben 3 kinderen, we zijn een gezin van vijf. Nu nog 2 ! Enne ja we waren maar 3 jaar samen, maar tristan is maar 3 jaar en 3 maand, het was co-ouderschap en dus helft van zijn leven heeft hij bij mij geweest. Ik mis die kleine ook verschrikkelijk. Mijn dikke vriend zegt hij (enne met dik bedoelt hij dik, de kilo's dus hihihi ) Dat komt allemaal boven op het verlies van mieke. shannon vertrekt morgen ook voor 14 dagen, dat maakt het allemaal nog wat moeilijker.
Want de volgende week mis ik er 4 van ons ... t lijkt wel het 10-kleine-negers verhaal.
K ga nog wat tv kijken want slapen zal niet lukken, en dan straks toch proberen een oog dicht te doen.
och ja morgen weer een andere dag ... fris en monster ... pfft
slaapwel
PS : vannacht stond er een ietwat andere versie op, na een tukske voor de tv heb ik deze een beetje aangepast. (na ieder tukske ben ik wa milder hé)... niet dat het niet waar was, maar misschien dat het de misierie niet waard was

een afscheid mieke waardig

2009-04-17T22:37:00.002+02:00

Een heel moeilijke dag vandaag want ge zit met onnoemelijk veel verdriet, ge ziet veel verdrietige mensen, ook een beetje angst dat de mensen de mis niet mooi zullen vinden, een beetje ergernis ...
De mis was af, dus vooral dank je wel heidi ! je hebt er veel tijd, tranen en inkt in gestopt.
Ere wie ere toekomt. Het was een afscheid mieke waardig. Het scherm met foto's en video was ook tof, goeie keuzes moeke.
Ik moet echt nog iedereen bedanken die of aanwezig was, me een kaartje hebben gestuurd, mij een mail hebben gestuurd, of hier een reactie hebben achtergelaten.
Er was echt heel veel volk in de kerk en ik was trots om mieke's man te zijn.
Zeg jullie die op alles reageren (grapje) : wat denken jullie over zo'n hangertje met as erin. Boerenbedrog, leuke herinnering, of gewoon weg doen ??? Ik twijfel dus geef eens een paar meningen. Ik heb deze week genoeg nagedacht, ik ga eens luisteren (goh dat laatste zou mieke graag gehoord hebben hé) Ik ben moe mensen sorry dat er na zo n dag zo n flutbericht volgt maar ik voel me leeg.
Lieve bloggerkes, ik ga zondag het laatste bericht publiceren, ik ga de blog niet verwijderen maar nieuwe berichten komen niet meer. Velen hebben me al gevraagd om ermee door te gaan maar ik zie het nut niet in van een blog : de man na mieke.

2009-04-17T21:21:00.002+02:00

Lieve Zussemie,

Vanmorgen op mijn blogje een lied voor jou geplaatst. Vond dat het ook hier thuishoorde...
Na vandaag zal ik hier zelf niets meer schrijven. Ik beloofde je dat ik hier verder zou schrijven als jij het niet kon.
Na vandaag ligt het schrijven van jouw levensverhaal echter niet meer in onze handen.
De afscheidsviering was troostend, te zien hoeveel mensen om je heen stonden, nog troostender.
En net zoals vanmorgen, wil ik graag met iedereen samen naar dit liedje luisteren...

Lieve zus: ik heb je graag gekend!

Heidi

2009-04-16T23:33:00.002+02:00

k voel me een beetje als de nachtradio, iedere maal als er velen slapen, dan pas komt mijn bericht. Got ja hoe was mijn dag ... eindelijk een beetje rust vanmorgen, stilte voor de storm dus voor deze middag. Het was ook een dag van afscheid : afscheid van mieke's bolleke (mieke had haar wagen vorige week verkocht maar die stond hier nog). Voor de laatste keer heb ik mieke gezien in het funerarium, het besef dat dit de laatste maal was dat ik haar lichaam kon zien is hartverscheurend. Morgen om 10u30 staat de klok stil. Morgen is het de begrafenis van mijn keppetje. Sorry als het in de ik vorm is want het is ook de begrafenis van een dochter, een moeder, een zuster, een vriendin. Maar het is mijn keppetje. Vandaag ben ik al boos geweest op alles en iedereen, de oneerlijke wereld, en als god bestaat dan beloof ik hem een pak rammel.

Vanavond heb ik terug een gaste : tricky. We hebben yahtzee gespeeld samen met shannon, een grote fan van tricky, en vooral heel gezellig gekletst over mieke.
Enne tricky ... ik zal volgende maal echt koken beloofd !!!
Een lach en een traan aflevering de zoveelste.

Ik ga slapen, ik wil nog zoveel vertellen en eigenlijk ook niets. Morgen wordt terug een moeilijke dag. Bedankt aan de mensen die me hebben gesteund... jullie zullen die extra knuffel zeker ooit ontvangen.

telefoon mieke

2009-04-16T07:13:00.002+02:00

iets heel praktisch nu... de gsm van mieke had een lege batterij.... opladen hé... jaja maar ik kan er nu niet meer in natuurlijk. Dus voor de mensen die mij daarop hebben proberen te bereiken, bel op mijn nummer...

Nog eens mijn vorig bericht gelezen en de reacties, en ter verduidelijking dat doet mij niet twijfelen hoor, de mensen bedoelen het altijd goed of staan er gewoon niet bij stil dat dit iedere maal een steek is ...

maar genoeg daaraver : another day ... we hebben al meer meegemaakt dan dat ... lekker geslapen .. fris en monster zou ons mieke zeggen ... en wat gisteren was zal ons vandaag niet storen ...

Goeiemorgen allemaal

een lach en een traan 2

2009-04-15T23:18:00.003+02:00

het was vooral een pijnlijke dag vandaag. Mieke en ik zijn 3jaar en een maand samen geweest, we hebben 2j samengewoond , we zijn wettelijk geregistreerd als samenwonend, hebben samen een huis gekocht, we zijn "getrouwd" voor de kerk (dankmis maar ale)
we hebben deze hel van de ziekte moeten doorstaan, maar dan nog wordt door kleine dingen dit allemaal van tafel geveegd. Bvb op een overlijdensakte staat maar mooi de naam van mieke's ex, of we nu wettelijk samenwonend waren of niet ... van geen tel.
Of ik heb al een aantal maal moeten horen : "jullie waren maar 3jaar samen" , of "er is meer in miekes leven geweest dan die drie jaar dat jullie samen waren"... als je dan zelf al zoveel mogelijk trots hebt ingeslikt en omwille van de kindjes eigenlijk een stap achteruit doet en spoken uit het verleden naast je plaatst... dan doet dit pijn. Niet omwille van ego maar omdat dit mij het gevoel geeft dat onze relatie niet voor vol aanzien wordt. Nochtans was ons huwelijk van 3 weken geleden dacht ik duidelijk genoeg
Ook pijnlijk was het werk : het verhaal zal te lang zijn maar samengevat ik vond de houding van mijn rechtstreekse directeur maar allesbehalve... hij kan nu zijn plan trekken, ik ging nog proberen om een beetje het werk bij te houden.... nu niet meer
Maar net zoals gisteren waren er ook leuke momenten : ik heb om zes uur vanavond eventjes de tijd gehad om met shannon te gaan bowlen, dat doet ze graag en heeft ze wel verdiend.
Met shannon en mijn ma om bloemen geweest voor mieke, en ja ze kunnen haar trouwboeket gewoon hermaken, nu zonder handvatje maar toch anders exact hetzelfde. Ik vond het zo een leuk idee. En vanavond kwamen rita en ilse op bezoek ... 2 schatten die me hebben laten lachen met ophalen van leuke herinneringen met mieke...
een lach en een traan ... t zal nog lang zo zijn naar mijn gevoel...

2009-04-15T20:39:00.002+02:00

Lieve mensen,

Eventjes ter info: de doodsbrief kan niet meer groter op de blog geplaatst worden. Wel kun je klikken op de brief, en dan krijg je de grotere versie, die makkelijker te lezen is.

Heidi

2009-04-15T10:09:00.004+02:00

Voor mijn droom

is een mens te klein,

maar ik kan niet vergeten

wat ik zo graag zou willen zijn

Zegt mijn lied

H.P. De Boer

2009-04-14T21:51:00.003+02:00

t was weer heel druk. Vanmorgen al aan telefoons alleen , best van mijn secretaresse shannon die een beetje kon helpen. Dan naar bank, flairs kopen en om de menu's naar zaal.
En dan met heidi brainstormen ivm de mis. De muziek zoeken was het leukst, enthousiast als we een passend lied vonden voor mieke, tranen als het een beetje te passend was.
De teksten zijn vooral heidi's werk gelukkig maar want ik zou er iets van maken.. communie na het slotgebed en zo.
Dan naar het funerarium, confronterend als je de dag ervoor nog in heel leuke foto's hebt geneusd van een prachtige jonge vrouw. Emoties dus maar dan oh zo schattig als balder en tristan er bij kwamen.
Dan nog foto regelen voor bidprentjes en shannon naar dans voeren, wat overlijdensberichten ronddragen (dank u voor de tip moeke) en dan nog vele buren op bezoek.
Heel tof van die mensen, al wilden ze niks drinken ... hadden ze dan niet door dat ik al de hele tijd op weg was en dorst had ... hihihi.
Ja bloggerkes, als ik dit nu nog eens herlees dan is de samenvatting : een lach en een traan, lachen voor het geluk dat je gehad hebt om met mieke te mogen samenleven, een traan omdat je weet dat we nog zoveel van plan waren ....dat we zoals we zelf in het begin van onze relatie zegden samen wel gingen 130 jaar moeten worden. Het voelt allemaal zo stil, zo kleurloos, zo miekeloos ...
T was een lange dag en ik ga shannon in bed stoppen, wreed grappig zegt ze als ze over mijn schouder mee leest ... (ik ben zo blij dat ze nu bij me is)
nu nog een beke rustig aan en vroeg slapen, want ja hoor morgen alweer veel te doen

2009-04-13T22:47:00.002+02:00

wanneer een mens het meest nood heeft aan wandelen in het bos of uitwaaien aan de zee, of zich wil wentelen in tal van herinneringen, dan wordt het overgenomen door allerhande verplichtingen. Wat nen dag : op weg van 9 tot 19u...en dan thuis komen en schrikken van de stilte... gelukkig had ik vanavond wel shannon bij me, een schat van een dochter.
Ik had gehoopt jullie al de doodbrief (wat een stom woord toch he) te tonen maar ik kreeg die nog niet doorgemaild. Bedankt voor de steunende woorden via blog, sms of telefoon.
Ik heb net foto's van mieke bij elkaar gezocht, en zat soms echt wel te lachen ... k heb ervan genoten om nog eens terug te gaan in de tijd.
K ga nu nog even proberen te lezen (dichtvallende ogen) en dan slapen want morgen terug drukke dag...
didier

2009-04-13T00:27:00.003+02:00

Dit lied voor Mieke...

Lieve mensen,
Mieke is vanavond rustig ingeslapen. Haar strijd tegen haar ziekte is overgegaan naar een zacht aanvaarden.
Heidi en ik danken jullie allen voor de steun de vorige maanden, de reacties, de mailtjes, de kaartjes, het zelfs alleen maar lezen van haar blog.
De komende dagen zullen Heidi en ik de blog verder bijhouden om iedereen de kans te laten om te reageren.
Na de begrafenis zullen wij deze blog afronden.
Didier en Heidi

2009-04-11T20:44:00.002+02:00

lieve mensen,
sinds vanmorgen gaat het met mieke heel wat slechter,
ik zou het heel fijn vinden mochten we nu geen persoonlijke mails voor mieke meer ontvangen.
Als jullie iets willen doen voor mieke, denk aan haar, en steun haar nu om haar leven op haar manier in stijl te verlaten.
Op zijn miekes zou k zeggen, geniet morgen van pasen in alle kleine dingen.
Didier en Heidi

2009-04-10T04:57:00.002+02:00

Ja hoor, opnieuw wakker rond iets voor vijf.
Maar ik voel dat als mijn chocolademelk op is, is wel weer wat zal zullen kunnen slapen.
Gisteren kwam mijn begeleidster van vroeger op bezoek, wat heel leuk was !
En gisterenavond kwamen er vrienden op bezoek.
We zijn 's middags heerlijk gaan eten in de Hofnar. Echt, echt lekker!
Maar mijn darmen protesteren zo'n half uurtje later, dus blijkbaar mag ik geen grote hoeveelheden eten.
Dus alles gaat weer heel wat beter met mij, maar ik moet heel goed opletten wat ik eet.
En eventueel wat morfine nemen. Tegen gisterenavond kon ik helemaal alleen mijn pyjama aandoen.
Ik ben dus weer op krachten aan het komen, joepie joepie !
Nu houden we ons wat rustig, want vanaf komen weekend komen de kindjes terug...

Voor deze die nog slapen, slaap zacht, voor de anderen, geniet!

2009-04-09T05:56:00.002+02:00

Ik heb heerlijk geslapen tot vijf uur, maar werd wakker door een droom over hondjes en moest dan naar het toilet. Ik kroop nog over dicht bij Didier, maar kon niet meer slapen. Dat is dat het nadeel van de cortisone verhogen.
Maar voor de rest voel ik me weer heel wat beter!
Gisteren heb ik op mijn tempo wat dingetjes kunnen doen en wat kunnen rusten.
Maar de opmerkingen komen weer hoor. Rusten moet je doen, leg je in de zetel. Mensen, preventief rusten is iets wat geen zin heeft. En ik rust als ik voel dat het moet.
Gisteren kwam mijn broer langs. En ik heb ervan genoten. We hebben eens op ons gemak kunnen praten over mijn sterven, maar ook over koetjes en kalfjes. Als ik zo goed blijf (of nog beter ben ;-D ), dan gaan we zaterdag een kaasplankje eten bij hen en nemen we Guust mee. Dan kan hij nog eens gezellig spelen met Charlotte, zijn vroegere zusje.
Eten blijft momenteel wat moeilijk, want ik heb het ene moment last van constipatie, het andere moment last van diarree.
Deze middag zouden Didier en ik uit gaan eten, laat ons hopen dat het lukt.

Ik ben blij dat er nu altijd iemand bij me is, want mijn macht is toch heel wat minder.
Ik sla zelfs een beetje in paniek als ik weet dat ik een aantal uur alleen zal zijn.
Ik ben echt wel heel gevoelig om over mijn voeten te vallen. Misschien moet ik gewoon maar de rolstoel bij me nemen als er niemand is.

En wat me ook wel even opnieuw deed nadenken, is dat mijn immuunsysteem niets meer is.
Er mag dus niemand bij me langskomen die ook maar iets van infectie heeft, en uitstappen doen bij minder goed weer is uit den boze. Want dit kan allemaal mijn leven verkorten, en dat willen we niet hé.

Maar voor de rest zijn we er dus weer wat bovenop! Genieten !!!

2009-04-08T08:36:00.002+02:00

Mensen, dit wordt moeilijk.
Ik voelde me de laatste dagen als een lappenpopje. Didier moest me recht helpen, ik kan mijn pyjama niet meer alleen aan- of afdoen, kortom, batterij plat.
We zouden gisterennamiddag naar Damme op uitstap gaan, maar tegen dat Didier thuiskwam was ik misselijk, had ik pijn, kortom: ik voelde me lamlendig.
's Avonds kwam Marieke. We hebben de cortisone wat verhoogd en ik neem nu Temesta om te slapen.
We zijn aan het volgende (lees: laatste) stadium gekomen.
Ik zal nog vechten, elke dag extra wil ik er nog uithalen. Maar het zal vanuit de zetel en vanuit de rolstoel moeten gebeuren.
Vanaf nu slaapt Didier bij me in de zetel. Hij schoof de poef bij, waardoor het net een bed is.
En we hebben allebei goed geslapen.
Deze voormiddag zijn mama en Grote Zus bij me en vannamiddag dan weer Didier. Want ik heb nu heel veel hulp nodig.
Het is hard, maar we gaan er het beste van maken!

2009-04-07T07:17:00.002+02:00

En we zitten weer onder de pillen !
De schimmel is nog niet volledig weg en ik neem nu ook opnieuw iets tegen de slijmen.
Nu, zolang het pillen zijn hoor je mij niet klagen, die neem ik flink op tijd.

Met de cortisone te minderen (vermoed ik) slaap ik veel meer. En op het uur dat ik moe ben, dan val ik in slaap. Gisteren viel ik in slaap in de bureaustoel en op het toilet.
En dan opnieuw in de zetel van 8 u tot 10 u.
Het probleem is dan natuurlijk wel dat als je eigenlijk moet gaan slapen, je wakker bent en weet dat je Didier zal wakker houden. Dus nu heeft hij geen angine meer, maar slapen we toch niet samen.
Ik ben opgebleven tot 2 uur en dan als een blok in slaap gevallen in de zetel. En ook nu ben ik nog moe, dus ik ga mij gewoon weer nestelen in de zetel.

Wat ik nog niet had verteld: ik was een lens kwijt. Vraag me niet hoe dat kan gebeuren, maar het was zo...
Didier ging 's middags naar Hans Anders achter een nieuwe lens. Hij kreeg twee nieuwe mee en heeft opnieuw niet mogen betalen. Een mens zou er ambetant beginnen van worden !
Maar ik kan nu weer zien en zal toch een beetje voorzichtiger moeten zijn met die dingen.
En nog een keer: Hans Anders bedankt !

We're back

2009-04-05T20:49:00.002+02:00

En het is met een hele boterham. Er blijft hier altijd veel gebeuren, hihi.

Er stond hier nog een koelkast en een standaard die we huurden via Remedus. Vrijdag komt die man daar om. Hij jaagt me op en zegt dat hij vlug weg moet. Natuurlijk is dit zijn fout niet, maar ik val op de gladde vloer van de garage, gewoon recht op mijn gezicht. Terwijl mijn mama om de telefoon loopt om te bellen naar de huisarts en doeken te halen, vraagt ze aan die man om even bij mij te blijven. Waarop hij gezellig buiten blijft staan en zegt dat hij daar geen tijd voor heeft.

Dat al ooit meegemaakt? En dat vervoert zaken voor de ziekenzorg??

Zoals je kan zien op de foto zit mijn neus dus goed blauw/zwart binnenkort geel. (Op de zwelling moet je niet letten, de kinesiste was op weekend, waardoor het nu dubbel zo gezwollen zit.)

Mijn neus is dus gebarsten en aangezien ik bloedverdunners neem, zit het nog wat blauwer dan van een ander.

Vrijdagnamiddag was de officiële fotoshoot van onze huwelijksfoto's. We mochten ons dus nog eens 'opzetten'. De schat van een fotografe heeft ons meegenomen naar de tuin van het Rosarium, waar ons huwelijk doorging. Het staat daar prachtig in bloei met narcissen en nog boompjes die in de knop staan. Ik kreeg vandaag een smsje dat de foto's goed gelukt zijn. Natuurlijk ben ik nu nieuwsgierig gelijk zot!

Toen we Balder en Tristan naar hun papa hadden gebracht, zijn we doorgereden naar het Boekenfestijn vrijdagavond. Ik heb twee boeken over gitaar, een Nicci French en knutselmateriaal gekocht. Didier heeft een zestal boeken gekocht, hij heeft zich nog ingehouden.

We waren met de rolstoel, omdat ik echt wel aan het recupereren ben van medicatietekort, emoties en vallen op gezichten. En blijkbaar gelukkig, want ik zat op een bepaald moment gewoon te slapen midden de gang, hihihi.

Zaterdag was gewoon een rustig dagje. Vooral veel rusten voor mij en wat boodschapjes gedaan.

En vandaag was een zondag om niet meer te vergeten!

Kijk eens wat er vanmorgen arriveerde als geschenk voor ons huwelijk:

Sjiek hé! En we hebben het ons laten smaken !

Dan wat gerust in de zetel en vanmiddag maakte Didier een heerlijke gourmet voor ons klaar.

Daarna nog een ijsje met fruit, Didier eentje met mokka.

En terwijl Didier op zijn gemak eens kon kijken naar de koers (Ronde van Vlaanderen) heb ik wat gerust en gelezen. Ronduit een heerlijk, rustig weekend.

We hopen er zo nog veel te hebben, en zeker als het zonnetje zo heerlijk in huis schijnt.

Oproep

2009-04-02T05:51:00.002+02:00

Beste mensen,

ik denk dat dit de eerste keer is dat ik dit doe...
De laatste tien dagen is hier veel gebeurd. Tristan kreeg een angine, waardoor we hem moesten wegbrengen naar zijn papa.
Sinds gisteren heeft Didier een angine, waardoor we twee dagen niet samen kunnen slapen.
Ik heb zonder spuit gezete, waardoor ik nu weer moet recupereren.
Door veel te veel zout te eten tijdens de cursus heb ik serieuze incontinentieproblemen gehad.
Iedereen die belt of mailt of langskomt, heeft het over emoties, toekomst, ...

We zijn het moe.

Dus vraag ik nu aan iedereen het volgende:
mailtjes en reacties zijn geen probleem, ik lees die als het mij uitkomt.
SMSjes zijn hetzelfde, maar wil je tot maandag niet bellen aub?
De kinderen, Didier en ikzelf hebben nu even tijd nodig voor onszelf en vooral om wat leuke dingen te doen.

Bedankt! En tot maandag...

2009-04-01T08:07:00.002+02:00

Zitten jullie eventjes?
Gisteren was een bewogen en drukke dag.

Ik voelde me sinds maandagnamiddag niet zo lekker, futloos.
Tijdens de kookcursus 's avonds kreeg ik pijn aan mijn been en ik moest al de hele tijd slepen met mijn benen.
Toen ik gisterenochtend op stond, was ik aan het bibberen, sleepten mijn voeten over de grond, snakte ik naar adem, kortom: ik voelde me lamlendig.
Ik was ervan overtuigd dat dit het laatste zou zijn. Niet in tijd, maar wel lichamelijk. Vanaf nu met de rolstoel, niet meer naar de garage kunnen, geen grote uitstappen meer kunnen maken, ...
Ik stuur een mailtje naar Marieke, ze zou langskomen.
Rond een uur of tien vervang ik altijd mijn cortisonespuit.
Al puffen en blazen ben ik traagjes bezig tot ik de spuiten wil vervangen. En de aap komt uit de mouw: ik heb zo eventjes 20 uur zonder medicatie gezeten! Hoe het komt, weten we niet, maar de spuit was dus geblokkeerd. Waardoor ik geen medicatie meer kreeg toegediend en op korte tijd ontwenningsverschijnselen kreeg.
Awel, da' s niet aangenaam!!
Met een extra shot cortisone in de billen en een aantal uur uitzieken, ben ik er weer helemaal bovenop! Oef. Wat een opluchting.
Tegen de avond was ik er weer helemaal bovenop.

's Namiddags gingen we dan naar Hans Anders. Vijf weken terug kocht ik daar een nieuwe bril, maar sinds een tweetal weken kan ik niet meer naar televisie kijken en de laatste dagen ging ik zelfs zeker niet meer achter het stuur van de auto kruipen. Door de medicatie zijn mijn ogen compleet verzwakt.
Dus wij naar Hans Anders, om mijn ogen te laten testen.
Ik kom van -0.5 en -0.75 naar -2.75 en -2, en dat in een tweetal weken.
De verkoopster stelde voor om via de opticien te gaan, en dan duurt het een tweetal weken tot ik de nieuwe glazen krijg. Hector, Didier en ik stonden nogal beteuterd te kijken. Hoe leg je dit aan boord? Met eerlijkheid zeker?
Heel voorzichtig vraag ik aan de verkoopster of ik het even mag uitleggen. Ze knikt vriendelijk.
Ik zal binnen een maand of twee sterven, en ik zie nu niets meer. Dus om naar de opticien te gaan, nu mijn ogen te laten testen en dan nog twee weken te wachten, dat is geen optie.
De laatste tijd moeten we dit meer en meer zeggen, en het is telkens zoeken naar een zo rustige, sereen mogelijke manier. Moeilijk! Voor die andere personen.
De gerante kwam erbij. Heb je al ooit lenzen gedragen? Want die hebben we hier in alle sterktes en vormen en maten. Dat wil ik wel proberen!
Na een heleboel testen en in- en uitdoen vertrekken we naar huis met lenzen, een potje, spoelproduct en product tegen droge ogen. Als we naar de kassa gaan, krijgen we als antwoord: nee, probeer ze maar. Je ziet wel. En als er iets is, dan kom je terug om een andere soort.
Dus bij deze, ik heb het nog niet geteld, maar ik hoop dat Hans Anders uit de Noordstraat in Roeselare hier nu toch al een aantal maal is vermeld! Die vrouwen verdienen wat reclame!!

Op weg naar huis reed Didier, en ik was puur aan het genieten van het landschap rond mij. Ik zie terug alles! Joepie joepie joepie!!

Gisterenavond heb ik 'de Weduwnaar' van Kluun uitgelezen. Wauw. Ik ben er terug helemaal ondersteboven van. En het doet me ook nadenken over Didier in de toekomst.
Zeker een aanrader!

En nu ben ik er weer bovenop, mijn medicatie stroomt weer door mijn adertjes en dergelijke, dus vandaag weer wasjes draaien...

Enjoy the sun!

2009-03-31T08:27:00.002+02:00

Duurt het van jullie ook een vijftal uur voor je naar de foto's kan kijken?
Of ligt het aan onze competoeter?

Gisterenavond was de laatste les koken.
Het was weer leuk, gezellig en lekker!
Maar eigenlijk voor mij niet te doen. Dat is de hele tijd stilstaan, dus niet zo best voor beentjes met tromboses...
En één groot probleem: het eten is heerlijk, maar chef is een zoutliefhebber! Hij doet echt veel te veel zout op alles. Wat ik sowieso al jammer vind voor de smaak, maar ik mag ook geen zout hebben voor het vocht!
Ik voel het nogal. Mijn gezicht is gespannen, ik heb dorst gelijk zot. Vandaag dus in plaats van 15 keer plassen, wordt dat 25 keer plassen, pfffff...

Ik ben vandaag lekker aan het prutsen aan de computer. Hij is eindelijk hersteld, waardoor ik nu de dvd van ons huwelijk kan kopiëren, fotootjes kopiëren, programma's installeren, ...
Wreed hé, dat een mens zo afhankelijk is van een pc.
En onze nieuwe wasmachine is gearriveerd, dus vandaag wasjes draaien, hihihi.

Geniet van het mooie weer!

Huwelijk

2009-03-30T23:58:00.001+02:00

2009-03-30T07:38:00.001+02:00

Allemaal duimen voor Tricky !!!!!!
Zij krijgt vandaag een scan en zal meer weten over haar behandeling.
Kaarsjes, bloemetjes, gebedjes, gewoon: hou haar in gedachten !!!!!

2009-03-29T12:14:00.002+02:00

Grote klop deze voormiddag...
Ik ben daarjuist op mijn knieën gevallen.
En ik raakte niet meer recht.
Balder moest mijn gsm halen en ik heb mijn schat van een overbuurvrouw gebeld.
Zij is me komen rechttrekken.
Dit is hard! Confronterend. Pijnlijk, emotioneel en lichamelijk. Er hangt niets meer van vet aan mij, dus mijn knieën zullen er mooi uitzien. En zeker nog eens met die bloedverdunner die ik tot nu nam.
Straks als Didier thuiskomt zal ik dicht bij hem kruipen en eens goed huilen.

Vorte kanker...

2009-03-28T15:37:00.002+01:00

Vanmorgen ben ik gaan winkelen met de kindjes. Ze krijgen elke week drinkcentjes, en nu wilden ze iets kopen ermee. Met Pasen in het verschiet, is er nu eenmaal een risico op te weinig speelgoed hé ;-D
Toen we terugwaren had ik nog een kwartier nodig om alle verpakkingen los te krijgen.

En dan waren ze hier met onze nieuwe wasmachine.
Didier en ik dolgelukkig, tot die meneer plots zegt: die wasmachine is kapot.
Hij belt naar de winkel, informeert en laat ons weten dat als we die wasmachine willen, we nog een weekje moeten wachten.
En dan heb je Didier: die Whirlpool die naast deze stond, wanneer kan die hier worden geleverd?
Maandag.
Awel, zorg dan dat die hier maandag staat.
Dat is mijnen heer Beerland zie!

Nu gingen we Victor halen, waterschildpad nummer twee.
Ik trek dan wel eens een fotootje, zodat jullie kunnen meegenieten.

Vanavond maakt mijn ventje eten, maar we hebben eerst een date met de kids. Straks gaan we uitgebreid aperitieven terwijl we plannen wat we allemaal zullen doen tijdens de paasvakantie.

Met mij gaat alles goed. Maar deze voormiddag was wat druk voor mij (verpleegsters, dokter, wasmachineventje, telefoons, kinesiste), en in combinatie met minderen in cortisone ben ik nu echt moe. Ik denk dat ik nu meer deugd zal hebben van een beetje in bed slapen op de middag.
De voordelen van het minderen in cortisone zijn wel heel groot. Het vocht wordt minder, ik word weer vlotter op de trap, ...
Wat ik nu wel heb is dat de kleine wondjes die ik heb van prikken blijven bloeden. Marieke trok vanmorgen bloed om te zien of ik misschien te laag in bloedplaatjes sta.
En dan een oplossing zoeken...
Ah, en nog iets. Door al die medicatie is zelfs mijn nieuwe bril niet meer voldoende. Dus volgende week opnieuw naar de opticien, mijn ogen eens laten testen om te zien of het zin zou hebben om mijn glazen wat te versterken.

En nu verder genieten van ons weekendje!

2009-03-27T07:34:00.002+01:00

Gisteren was ons dagje. En we hebben ons niets van het weer aangetrokken!
Ja, de bedoeling was eerst om aan zee te wandelen, maar met mijn antibiotica en zo'n weertje zou dat toch een klein beetje een risico nemen zijn zeker?
Ik heb heerlijke nieuwe schoenen gevonden, waar ik heel gemakkelijk in ben.
Wacht zulle, volgende week vlieg ik die trappen weer op!
Dan haalden we ons foto-album van Arras op. Ik vind het al zo gemakkelijk dat je die albums nu digitaal kunt laten afmaken. Veel mooier dan als je zit te klutsen met albums en klevers.
En dan naar de nieuwe boekenwinkel.
Op de benedenverdieping heb je een immens uitgebreid aanbod aan nieuwe boeken. Ik vond eindelijk 'De weduwnaar' van Kluun, dus het boek waar ik nu aan bezig was vliegt even in een hoekje.
En terwijl Didier boven snuisterde tussen de tweedehands boeken, dronk ik op mijn gemak een colaatje. Leuk hé, echt een toffe winkel!
En dan moesten we jammer genoeg een nieuwe wasmachine gaan kopen.
Met het huwelijk had ik al een serieuze achterstand opgelopen in mijn was, en dan moet het nog lukken dat de wasmachine deze week de geest geeft.
Maar we zijn gemakkelijke klanten. We hadden ongeveer vijf minuten nodig om te beslissen welke wasmachine en normaal komen ze die morgen leveren. Hij zal direct goed getest worden, hihihi.

Gisterenavond zijn we dan gaan eten in den Artiest in Geluwe. Een zalig restaurantje, heel gezellig zitten, zo eentje waar het allemaal niet zo nauw steekt.
We zaten romantisch bij het haardvuur.
Eerst scampi's met citroen en versgebakken brood
dan een soort vispannetje met een aardappeltaartje en verse groentjes
en voor Didier bavarois en voor mij een dame blanche
We dronken een glaasje wijn bij het eten, maar met al mijn medicatie zat dat ene glaasje onmiddellijk in mijn hoofd. Ik was echt moe toen we thuiskwamen, en dat was al lang geleden (door de cortisone).
We hebben ons weer geamuseerd!

Ik voel me weer veel beter. Er zullen nog wel klopjes volgen. Maar nu wil ik weer verder doen en genieten. En we gaan dat dubbel en dik doen!

2009-03-26T12:12:00.002+01:00

Vergeet het vorige berichtje niet te lezen aub...

Deze voormiddag gaat het niet zo goed met me. Misschien komt het door het weer...

Ik haat het!
Ik kom tijd te kort om alles te doen.
Ik huil constant.
Ik ga iedereen missen.
Ik wil blijven leven een vind het niet eerlijk dat ik kanker moest krijgen.

Deze namiddag gaan Didier en ik naar de nieuwe boekenwinkel in Roeselare, ons album van Arras halen, nieuwe platte schoenen want hakken lukken niet meer, naar de Hema en vanavond gaan we uit eten, dus ik zal me herpakken.
Maar ik vermoed dat we vanavond als we thuis zijn een deuntje zullen huilen.
Het zal er eens uit moeten zeker...

Geen paniek, Mieke gaat niet in een depressie!
Gewoon zo'n dagje...

Even een oproep

2009-03-26T07:51:00.001+01:00

Iemand is zijn bril met brillendoos vergeten bij ons zaterdag.
We horen niemand?

2009-03-25T09:57:00.002+01:00

Zalig, nu zit ik met het zonnetje op mijn schouder.
Ok, een kwartier geleden was het water aan het gieten, en het ziet ernaar uit dat dit binnen vijf minuten weer het geval zal zijn, maar NU schijnt het zonnetje...

Momenteel is het heel dubbel. Ik heb het gevoel dat ik zwak ben, maar eigenlijk zie ik mezelf elke dag krachtiger en krachtiger worden. Heel vreemd.
Donderdag zouden we proberen of we de cortisone nog wat naar beneden kunnen halen. Dat zou heel leuk zijn, want al die bijwerkingen houden me wat tegen. Maar we zullen zien.

Gisteren zijn Didier en ik eens op ons gemak in de O'Cool gaan shoppen. Wij twee mogen dat eigenlijk niet doen, want moesten we een zak centen hebben, dan zou onze grote diepvriesbak te klein zijn!
We vinden het allebei heel leuk dat Didier nu in de namiddag bij mij is. Ook al is dat maar om wat te helpen in het huishouden, want ik krijg het daar wel moeilijker mee.
Binnen een aantal weken zal mijn mama dan in de voormiddag bij mij zijn.

En onze agenda raakt voller en voller. We willen die vrienden nog uitnodigen, we willen nog naar daar op uitstap, we willen dit nog doen in huis, ...
Maar alles op ons tempo en samen. Intens en bewust.
Het cliché: pluk de dag, zo leven we nu zoveel mogelijk.

Geniet van de maartse buien!

2009-03-24T09:15:00.002+01:00

Gisterenavond zaten Didier en ik in de kookcursus.
En het was heel leuk.
We waren met 9 personen. Gelukkig waren er ook wat professionelen, want anders kregen we al die ingrediënten nooit op de juiste manier en op tijd klaar.

Even meegenieten?

Spinaziesoepje met een gepocheerd eitje
Gazpacho met gemarineerde komkommer
Mousse van ham met een salade van linzen en croutons
Gebakken pladijs met Luikse salade
Stoofpotje van lamsschouder met couscous

Het was allemaal om je vingers van af te likken. Die mousse met linzen is het enige wat Didier en ik niet zullen klaarmaken, niet echt ons ding.

Volgende week staat op het programma:

Kroketje van bouilli met crème van pickles (dat lust ik niet, maar we gaan proeven hé)
Risotto verde
Penne salade met spekjes
Varkensbuik met een confit van tomaat
Kippenbillen 'Niçoise'
Wijting-stoompakketje

Hmmmm, we zien het nu al zitten!

Met mij is alles nu weer tip top. Een huwelijk organiseren in zeven weken was wat veel hooi op mijn vork, maar ik heb er geen seconde spijt van!
Nu zijn we wel blij dat alles weer zijn gewone gangetje gaat.
Gisterennamiddag zijn we gaan shoppen, deze namiddag ook weer. Crisis?? Waar?? ;-D

Ik neem nu antibiotica. Blijkbaar zaterdag toch iets opgelopen, maar daar had ik al rekening mee gehouden.
Vanaf vandaag ga ik ook weer wat oefenen op de hometrainer en met de halters. Ik hoop dat ik opnieuw een beetje spieren kan bijkweken, we zien wel.

2009-03-23T08:27:00.003+01:00

Een nieuw seizoen, een nieuwe blog.
Dat roze en die hypergrote foto maakten mij nerveus, hihihi.
Dus een tekeningetje van Vos en Haas en een fleurig groen, geeft mij een echt lentegevoel.

Zaterdag op zondag had ik niet kunnen slapen doordat ik hartkloppingen had.
Ook zo'n bijwerking van de cortisone.
Met als gevolg dat ik gisteren halfweg de voormiddag gewoon kapot was.
Maar we hebben veel gerust en waren er vanaf vier uur weer helemaal bovenop.

Foto- en videomateriaal ben ik op mijn gemakske nu aan het verzamelen, dus dat volgt allemaal nog. Eventjes geduld... Maar jullie hebben al een voorsmaakje hé.

Didier en ik waren zo gelukkig dat we trouwden.
Maar als we heel eerlijk mogen zijn, zijn we nu nog dat tikkeltje gelukkiger dat de rust weerkeert.
Want die rust hebben we nu wel nodig. Samen boodschapjes doen, samen naar een film kijken of een boek lezen schouder aan schouder, samen ontbijten, ...

Alles weer lekker relaxed ten huize Beerland-Degryse (sjiek hé ;-D)

2009-03-22T07:43:00.002+01:00

Ik ben hier toch eventjes.
Foto's heb ik nog niet.
Maar wat ik jullie wel kan laten weten is dat het een zalige, prachtige dag was gisteren.
Het weer kon niet beter zijn, de hapjes en drank waren heerlijk en het gezelschap de top!
Didier en ik hebben er allebei van genoten en zijn dolgelukkig (eigenlijk altijd al...).
En nu een lekker luie zondag. Tricky slaapt nog, maar als ze dan wakker is gaan we ons in de zetel nestelen en kletsen.

Aan de mensen die er gisteren bij waren en dit lezen: dankuwel !

2009-03-20T10:29:00.002+01:00

Vandaag is het een jaar dat we weten dat ik eierstokkanker heb. Gisteren was het een jaar dat ze de kijkoperatie deden met het vermoeden dat ik endometriose had.

Dat jaar is voorbij gevlogen. Met hele grote downs, maar gelukkig met nog veel meer en grotere ups!
Maar ik mag er niet bij stilstaan dat die tijd zo heeft gevlogen, want wat betekent dat dan voor nu voor ons?

We zijn nu volop in de roes van ons huwelijk. En we genieten er ook van.
Maar als we eerlijk mogen zijn, Didier en ik zullen ook heel wat rustiger zijn als alles voorbij is.
Want dat hebben we vorige week wel beslist: vanaf nu is het aan ons: honderd procent !

Ik heb vorige week een lijstje gemaakt met wat ik zeker nog allemaal wil doen.
(De dingen die ik nog moet doen, zet ik liever niet op dat lijstje, dat zit in de lade.)
Nieuwsgierig wat er allemaal op staat?

Leuke uitstappen met de kinderen
Aan de zee wandelen
Een schaakbordkast installeren voor Didier zijn collectie
Naar het frietmuseum waar Nathalie werkt
Een fotoshoot met Didier (maar die zal ik nu hebben met ons huwelijk)
Een videoboodschap maken voor een aantal mensen
Terrasjes doen met Didier
Gaan wandelen met de hondjes
Naar Damme
Naar de nieuwe boekenwinkel in Roeselare
Mijn boek schrijven
Onze slaapkamer verder inrichten

Zo, dat is al een hele boterham hé.
Ik zeg al zo lang 'puur genieten', maar nu ik besef dat ik aan mijn laatste weken ben begonnen, doe ik het nog bewuster en intenser. En Didier mee met mij.

Dus dat belooft voor morgen!

Nu zul je me waarschijnlijk eventjes niet meer horen hoor. Want ons weekend zal ons weekend zijn.
Ik wil alvast iedereen bedanken voor de felicitaties, en zodra er foto's zijn zet ik die dan zeker op de blog.

Toedeloe! Ik ga nu trouwen...

2009-03-19T07:39:00.002+01:00

Binnen drie dagen is het zover. Dan stappen Didier en ik in het huwelijksbootje.
Ik dacht dat ik stressvrij was, maar mijn schouders zitten zo vast als iets en afgelopen nacht was het toch wat moeilijker om de slaap te vatten. Ik kon mijn gedachten niet stil krijgen.
Dit mag ik niet vergeten, goh, daar moet ik nog aan denken, ...

Hihihi, ik vind het wel spannend!
Ik trouwde nog niet voor de kerk, en dan nu met Didier.
We zijn allebei enthousiast gelijk kleine kindjes.

De voorbereidingen vlotten eigenlijk wel goed hoor.
Gisteren zijn Nathalie en ik alle bloemen en planten gaan halen om het huis te versieren. En terwijl we alles in potten aan het steken waren, hebben we gezellig gekletst. Nu nog wat laatste versiering ophangen en dan is ons huisje klaar voor het feest.

Gisterennamiddag gingen we naar de dierenwinkel met Balder en Tristan. Ze praatten al een hele tijd over een waterschildpad. En we hebben ons laten overhalen. Dus nu houdt Bimbam mij gezelschap in de keuken. Ik ben al even zot ervan als de kindjes. Vroeger had ik pijlgifkikkers, en die mis ik eigenlijk wel. (Ze zijn allemaal gestorven terwijl ik ziek was.)
Maar nu heb ik Bimbam om voor te zorgen. Joepie (joepie?).
Ik zal er dan eens een fotootje van nemen, zodat jullie kunnen meegenieten hé.

mijn medicatie

2009-03-17T07:36:00.003+01:00

Hierbij eens een overzicht van wat ik nu allemaal neem.

Morfinepleister
die start op 12.5, dan 25, 50, 75, ...
Ikzelf heb nu een pleister van 50. Ik zou die na de trouw dan weer eens proberen te minderen naar 25.
Eigenlijk heb je daar niet zo veel last van, maar je kent mijn principe hé, hoe minder vuilnis in mijn lijf...
Omeprazole
is een maagbeschermer. Door mijn dik buikje en de medicatie heb ik wat last van oprispingen. Daar helpt dit al een klein beetje tegen.
Burinex
is een vochtafdrijver. Dit zijn dus mijn plaspillen.
Hiervan neem ik twee halve per dag. En de eerste twee uur na inname moet ik zorgen dat ik in de buurt van een toilet ben. Soms is het zelfs zo erg dat ik gelukkig ben met goeie inlegkruisjes. Maar het verlicht me wel van mijn vocht!
Bio-magnum
is een magnesiumpreparaat. Door de vochtafdrijver verlies ik ook al de rest van vitaminen en dergelijke. Maar door het magnesiumtekort kreeg ik constant krampen in mijn tenen en vingers. En een mens kan nu ook geen tien bananen op een dag eten hé. Het is al heel wat beter sinds ik dit neem.
Zolpidem
is een slaappil. Ja, als je cortisone neemt, dan kan je niet slapen... Zelfs een dutje tijdens de dag zit er niet in. Maar gewoon rusten, lezen of naar televisie kijken is ook al rust hé.
Cortisone
vanaf vandaag probeer ik met een ampulle minder, omdat ik zoveel vocht blijf ophouden en er lichamelijk last van krijg. Door de cortisone heb ik geen immuunsysteem meer, dus ik loop weer lekker met een verkoudheid. Misschien ook doordat ik vorige week wat meer rookte (toch een beetje stress?), hihi.
En door de cortisone heb ik nu een schimmel in mijn mond, dus straks naar de tandarts en nu al daktarin slikken.
Litican
door al die cortisone zou ik misselijk kunnen zijn, dus er zit telkens één ampule Litican in mijn spuit.
Clexane
zijn de spuiten tegen de tromboses. Die worden één maal per dag gezet, zijn verschrikkelijk pijnlijk en mijn billen staan vol zwarte plekken (omdat je het geen blauw meer kunt noemen).

Door al deze medicatie voel ik me goed, gelukkig maar.
Jammer genoeg brengt elk medicament weer een bijwerking met zich mee waarvoor ik dan iets anders moet nemen. Of heeft het gevolgen voor mijn immuunsysteem, wat sowieso al zwak is.
De lymfedrainage doet ook immens veel deugd, en gisteren startte Veerle met mijn schouders.
Ik hou daar heel veel vocht op, waardoor het pijnlijk wordt. Maar blijkbaar zitten ook de zenuwen vast op mijn schouders. Dus na de lymfedrainage kreeg ik nog een kleine 'massage' en gisterenavond heb ik mijn schouders en nek lekker warm gehouden met een kersenpitje.

Mensen, wacht tot zaterdag! Mieke zal een hele nieuwe zijn ;-D

2009-03-15T11:47:00.003+01:00

Wat een leuk weekend al tot nu. En we zijn pas halfweg.

Vrijdagavond gingen mama, een vriendin van mij en haar mama in Gent bij de Turk eten.

Mama en ik hadden dit nog nooit gegeten, en we vonden het allebei heerlijk. Een gemixt stoofpotje. Dus kip, lamsvlees, ajuinen, tomaten, gegrilld met heerlijke kaas. En daarbij een aardappel in de schil en brood om je vingers van af te likken.

Maar tegen dat ik in mijn bed zat, was het één uur.

Daardoor voelde ik me gisteren heel wat minder. Moe, versleten, ...

Ik heb echt wel mijn regelmaat nodig. Nu, eigenlijk heeft iedereen daar meest deugd van zeker.

Het jammere is wel dat ik dubbel en dik moet boeten. Maar Veronique en Christiane, we gaan dit zeker nog doen zulle! Gewoon misschien beter 's middags...

Gisterenochtend zijn de kids en ik dan gaan winkelen om kleren voor de eerste communie.

En het is vlot gegaan. Ik had iets gevonden met een kostuumjasje. Maar als je met een magere paling in huis loopt, dan lukt dat jammer genoeg niet. De mouwtjes hingen halfweg Balder zijn armen.

Zodra ik de foto's heb genomen voor de kaartjes, publiceer ik er hier dan wel eentje.

En gisterenavond was het fluitconcert van Shannon. Het was heel mooi. Lekker veel jazz, dus da's wel mijn ding. Voor Shannon was het een lange dag. Ze hadden de hele dag workshops gehad en dan 's avonds twee concerten met maar vijf minuutjes pauze tussen. Het kind was versleten! Kan je ook zien op de foto's, hihihi.

Maar wij zijn blij dat we haar nog eens zagen, want ze komt pas vrijdag terug naar huis. En met onze trouw zal het hier dan druk zijn.

Ja, nog zes daagjes en het is zover.

Maar behalve hier wat poetsen en doen, zijn alle voorbereidingen eigenlijk wel rond.

Het stressen zullen we dus wel onder controle kunnen houden zeker? ;-D

2009-03-13T08:14:00.002+01:00

Sinds gisteren staat mijn medicatie op punt. Ik voel de verbetering !
En vanaf vanmorgen heb ik ook de juiste steunkousen aan.
Eens ik ze aanheb doet het immens veel deugd. Maar het is wel pijnlijk om ze aan en af te doen.
Ja, het is letterlijk een tweede huid hé. En spannen dat dat doet om over je been te trekken.
Er komt nu elke ochtend een verpleegster en in het weekend zou Didier het proberen om ze aan te doen. Afdoen kan ik nu weer zelf (vorige week ging dat niet lukken !).

Gisteren was een drukke dag van bezoek. Eigenlijk is het al de hele week druk van bezoek.
Maar het is telkens leuk en gezellig. Het enige probleem gisteren was dat ik voelde aan mijn been dat ik veel te weinig had bewogen. Dus begon mijn been te gloeien als zot.
Vandaag dus lekker veel rondcrossen, heb ik veel meer deugd van.
Begrijp me niet verkeerd hé, op mijn tempo hier in huis.

Morgen ga ik waarschijnlijk achter de kleertjes voor Balder zijn eerste communie. Doordat hij zijn eerste communie al deed in oktober, was het volledig uit mijn gedachten gegaan dat ik nog kleren moet halen. Het ventje mag toch knap staan om de tweede keer zijn eerste communie te doen hé.
Hopelijk vinden we nog iets, want ik vrees dat ik laat aan zal zijn. Maar anders zullen we wel inventief zijn.

Gisteren kwamen er vrienden die niet kunnen komen naar ons huwelijk. Ze hadden een pracht van een orchidee mee.
We hebben gezellig een flesje of twee champagne gekraakt. Ik heb er zo van genoten !
En ondertussen hebben we onzen trouw al eens gevierd, hihihi.

En nu ga ik mijn ramen poetsen. Toedeloe !

2009-03-12T08:01:00.003+01:00

Sinds gisteren heb ik steunkousen, en ik voel het verschil al!
Misschien ga ik in de toekomst nog vloeken omdat het jeukt of warm is of weet ik veel wat (mezelf kennende zàl ik in de toekomst nog vloeken). Maar nu geeft het zo'n goed gevoel dat ik al de rest er gezellig bij neem zulle.
Ondertussen draag ik al twee maanden een buikband en daar heb ik eigenlijk ook geen probleem mee, dus dat moet wel lukken.
Hihihi, ik ben een echte mummie aan het worden als ik het zo bedenk. Volledig ingezwachteld.
Zou ik mijn gezicht ook kunnen inzwachtelen om die blaaskaakjes te doen verdwijnen?

Veerle komt nu elke dag langs om lymfedrainage te doen van mijn gezicht. Echt waar mensen, dat voelt zalig ! Het is telkens drie kwartier relaxeren (en kletsen natuurlijk).
Gelukkig werkt het ook. Ik heb geen spanning meer, en met een beetje geluk kunnen we de zwelling onder controle houden tegen het huwelijk.
Ik weet dat ik er nooit meer zal uitzien zoals voor de cortisonepomp, maar als het wat binnen de perken zou kunnen blijven. In de eerste plaats voor het ongemak, want zo'n gezwollen gezicht is niet aangenaam. Maar in de tweede plaats ook voor mijn trots. Ik zie er toch ook graag nog leuk uit. Ik maquilleer me elke dag (geen shminkpop zulle) en zorg dat mijn haar in de plooi ligt. Maar als je dan in de spiegel moet kijken en zien dat je hamsterwangen hebt, is het soms wel confronterend.
En daarom mag die lieve Veerle mij elke dag komen lastigvallen.

Sinds gisteren doe ik alles wat rustiger aan. Mijn lichaam trok aan de alarmbel. En het voelt goed dat ik het wat rustiger doe.
Vandaag begin ik op mijn gemak aan wat voorbereidingen voor de trouw. Ons minifeestje vindt thuis plaats, dus wil ik het hier lekker piekfijn in orde hebben.
Wat een geluk dat ik graag poets. Maar ik krijg hulp hoor, no panic.

Via deze weg wil ik iedereen bedanken voor de lieve reacties die ik krijg op mijn blog.
Ik besef dat ik een heel onbeleefde doos ben op vlak van antwoorden op reacties.
Ik vergeet het ook gewoon (zullen we het op de medicatie steken?).
Het is niet mogelijk voor jullie om dit te begrijpen, maar die reacties doen me glimlachen, huilen, nadenken over dingen waar ik anders niet zou over nadenken, ... Ze zijn een steun.

Ik ben deze blog gestart toen ik als zelfstandige begon te werken.
Tot ik ziek werd, en toen kreeg mijn blog een compleet andere betekenis voor mij.
Ik wou gewoon dat iedereen wist hoe het met me ging, zonder dat ik twintig maal per dag hetzelfde verhaal moest doen aan de telefoon.
Een leuke bijkomstigheid was dat ik ondertussen mijn emoties kon afschrijven.
En later wou ik ook dat dit een infopunt werd voor mensen met eierstokkanker, omdat je er zo weinig informatie over vindt.

Bedankt om mijn blog te lezen.
Bedankt voor de reacties.
En ik hoop dat ik jullie nog een hele tijd kan entertainen (maar dat zal wel, met mijn karakter!).

De waarheid

2009-03-10T21:32:00.002+01:00

Er is hier de laatste dagen één en ander veranderd.
Waar moet ik beginnen?

Vanmorgen heb ik opnieuw een foto laten nemen van mijn longen. De longontsteking is volledig verdwenen, dus dat is goed nieuws.
Toen namen ze een echografie van mijn rechterbeen. Dat zit sinds vorige week dubbel van dikte.
Ik heb op verschillende plaatsen tromboses.
Gisteren had ik al een steunkous besteld. Ik hoop dat die morgen zal binnen zijn.
Verder moet ik flink in beweging blijven, als ik rust mijn been hoog leggen en spuitjes zetten.
Die spuitjes zijn verschrikkelijk pijnlijk, hoe traag ik ze ook inspuit. En de blauwe plekken die ik eraan overhoud zijn ook niet echt om aan te zien, maar het is op mijn bil, dus niemand die het ziet. Ik smeer er Herudoid op, dat helpt om blauwe plekken wat vlugger te laten verdwijnen.
Het is lastig, zo'n dik been. Trappen zijn moeilijk te nemen, 's avonds doet het pijn en ik moet heel goed uitkijken dat ik niet val. Het is geen blok ààn mijn been, maar mijn been is een blok ;-D

Sinds vorige week ben ik er lichamelijk sterk op achteruit gegaan. Ik voelde het wel, maar besefte niet wat dit inhield. Tot gisteren.
Toen Marieke langskwam en zoals gewoonlijk vroeg hoe het met me ging, antwoordde ik eens niet met 'alles goed!', maar begon ik te huilen. Ik besefte plots dat het niet goed met me gaat. En dat heeft zij mij nu inderdaad bevestigd.
Al mijn positivisme maakt het soms heel gemakkelijk voor de mensen rond me, maar dat maakt het natuurlijk ook moeilijker als ze slecht nieuws moeten brengen. Dus voor Marieke was dit het moment om de waarheid te vertellen. En die waarheid wist ik eigenlijk ook al.

De kanker is de strijd aan het winnen. Het blijft in mijn buik, waarvoor ik wel gelukkig ben. Het zou slechter zijn moest het naar mijn hersenen gaan, of naar mijn longen of zo.
Maar de druk in mijn buik is verschrikkelijk toegenomen. Mede daardoor heb ik ook die tromboses in mijn been. Door de combinatie van de twee loop ik de laatste dagen heel vermoeid. Hopelijk gaat dit weer over.
Gisterenavond hebben we de cortisone verhoogd. Morgen opnieuw wat hoger. Het is nu opnieuw wat zoeken naar de juiste dosis.
Zodra de symptomen onder controle zijn, dan mag ik af en toe een dag of twee zonder pomp. Maar nu moeten we eerst alles indijken.
Ja, ik heb het zelf gezocht. En nu begrijp ik dat ook. Marieke en ik spraken wat naast elkaar de voorgaande weken (of ik wou het niet begrijpen? ;-D ).
De symptomen zijn naar boven gekomen door die zes dagen zonder pomp.
Maar langs de andere kant heeft dit er ook voor gezorgd dat ik nu klaar zie en het besef dat het niet goed gaat met me.

Gisteren hebben Didier, ik en mijn mama een heel zware emotionele dag gehad.
Maar we hebben er allemaal kunnen over praten en alles in perspectief brengen.
Ik kan nu enkel voor mezelf spreken, maar vandaag ben ik er emotioneel alweer helemaal bovenop.

Wat we nu gaan doen is onze prioriteiten herbekijken.
Wat willen we echt nog doen? Wat moeten we echt nog doen?
En mensen, ik ga nu niet meer veranderen. Dit blijft op de eerste plaats genieten van elke dag.
En het feit dat ik kan genieten van dweilen en strijken zal ook nooit veranderen.

Ik heb nog twee zaken die goed nieuws zijn.

Het eerste is natuurlijk geen 100 % zeker, maar op basis van de evolutie van de kanker, liet Marieke weten dat ik vermoedelijk zal 'gaan als een kaarsje'.
Dat betekent dat ik goed zou blijven tot op het allerlaatste moment, wat dan een kwestie van dagen of zo zou zijn.
Als een mens dan toch moet sterven, dan wil ik het heel graag op die manier.
Laat ons hopen dat het zo zal zijn.
(Marieke, moest je dit lezen, help je onthouden dat we hier nog over kletsen?)

Het tweede goede nieuws kregen we vanavond. We kregen de uitslag van het genetisch onderzoek. En mijn eierstokkanker is niet genetisch bepaald.
De psycholoog die bij het gesprek zat vroeg of dit mij dan niet doet afvragen 'waarom?' .
Totaal niet !
Het maakt me gelukkig. Mijn mama, zus en broer, mijn kinderen, mijn neefjes en nichtjes, ... Zij moeten hun leven niet aanpassen omdat plots blijkt dat ze een genetische aanleg hebben voor eierstokkanker, borstkanker (voor de dames), prostaatkanker of darmkanker (voor de heren).
En dat maakt mij dan weer gelukkig.

2009-03-09T07:45:00.003+01:00

Dit weekend waren Didier en ik in Arras voor een romantisch weekendje.

En daar zijn we in geslaagd ! We hebben ons geamuseerd als zot!

We bezochten op zaterdag de kleine markt, de winkelstraatjes en het oude stadhuis waarin het infocentrum zit.

En dan na een grote wandeling doorheen de steegjes van Arras zijn we een heerlijk mosselrestaurant binnengesprongen. Het was letterlijk om je vingers van af te likken!

Na een kort dutje in het hotel zijn we dan 's avonds laat nog een koffietje gaan drinken met een heerlijke dame blanche.

Voor een keer dat je weg bent moet je het er goed van nemen hé!

Het zaligste is wel dat 's morgens wakker worden en geen verplichtingen hebben. Er liepen geen kindjes rond ons en we moesten geen honden buitenlaten om te plassen. Gewoon op ons gemak een doucheke nemen en onze voetjes onder de ontbijttafel steken. Heerlijk !

Na een uitgebreid ontbijt bezochten we de Abdij Sint-Vaast, waarin het Museum voor schone kunsten is.

En dan in een gezellig restaurantje uitgebreid gaan eten.

Sint-Jacobsnootjes voor mij en zalm voor Didier als voorgerecht

Eend in fambroos voor Didier en iets van vlees (weet het niet meer?!) voor mij als hoofdgerecht

Kaasplank als nagerecht

En het eeuwige ijsje als dessert

We hebben opnieuw onze vingers afgelikt. En voor de eerste keer in lange tijd dronken we een rosé Pinot Noir bij ons eten. Hahaha, dit doet het klinken alsof we echte kenners zijn hé! Nee, het was een heerlijk flesje wijn, en dat was al maanden geleden.

's Namiddags bezochten we dan Les Boves. Arras is volledig ondertunneld om kalksteen te ontginnen. En als je nu een huis koopt in Arras, krijg je er automatisch een stuk van die tunnels bij om te gebruiken.

We hebben er van genoten. En nog meer van het feit dat we drie jaar samen zijn.

Misschien kan je je hier vragen bij stellen, maar het waren tot nu al de drie beste jaren van mijn leven!

2009-03-07T08:29:00.003+01:00

Ik heb serieus wat last van die druk in mijn buik.
Het voelt alsof ik zeven maanden zwanger ben, maar dat baby'tje is er niet bij ...
Mama vroeg me hoe het is met mijn moraal, maar die zit ok zulle.
Het is gewoon wat lastig om dat been mee te slepen en ik voel me een oud metje door die druk in mijn buik.
Maar als het dat maar is.
Dinsdag laat ik opnieuw een foto nemen van mijn longen om te zien of de longontsteking volledig weg is, en ondertussen laat ik ook een echo nemen van mijn been om te zien wat daar aan de hand is.
Vandaag start ik met inspuitingen tegen trombose, om het risico toch wat te minderen.

Straks ga ik samen met een vriendin naar haar nieuwe huis kijken. Spannend, ik ben al even enthousiast als zijzelf!

En de rest van het weekend is voor Didier en ik !
We zijn morgen drie jaar samen, en dat gaan we uitgebreid vieren dit weekend!
Hopelijk wil het weer wat mee, dat maakt het altijd leuker.

Nu ben ik nog de laatste hand aan het leggen aan ons huwelijk.
Ik begin de bomen door het bos te zien, oef.
Er komt heel wat bij kijken hé, als je alles zelf doet. Maar het is allemaal heel leuk en het houdt me bezig.
Niet dat ik me anders vlug zou vervelen ...
Ik ben weer een to-do-lijstje gestart, en het blijft maar groeien en groeien en groeien, hihihi.
Zo moet dat zijn !

Minder goed nieuws

2009-03-05T13:22:00.002+01:00

Mijn been blijft dik zitten en mijn kuit gloeit.
Het blijkt nu dus dat de druk in mijn buik weer is verhoogd. Wat dat precies inhoudt? Vermoedelijk meer uitzaaiingen, of meer vocht, of ...
Ik heb geen pijn, behalve als ik aan mijn been kom. Maar het weegt wel, letterlijk. Het is weer moeilijk om een trap op te lopen, in de auto te stappen, schoenen aandoen, ...
Het is ook mogelijk dat er een trombose zit, dus ik moet mijn kuit goed in de gaten houden.
Want dat is natuurlijk nog serieuzer.

Ja, het is een ontgoocheling. We dachten dat ik wat stabiel was, maar die buik blijft tegenwerken.
Nu, alles is eigenlijk heel goed met mij anders.
Ik ben niet moe, ik moet niet in de zetel liggen, ik kan lekker alles doen. Maar met zo'n dik been is het natuurlijk allemaal op een trager tempo.

Ja, we hebben kanker hé...

2009-03-04T07:44:00.002+01:00

De kookcursus was geslaagd maandag !
Deze keer waren het allemaal dingen die ik lekker vond en thuis gemakkelijk eens kan klaarmaken.
Rond een uur of vier werd ik wel heel moe, dus het dessert heb ik niet meer meegemaakt. Maar dat was met bloedsinaasappelen, en dat is iets wat ik toch niet lust. Dus was het geen zo'n schande dat ik weg liep.
Ik heb toch geproefd hoor, maar dan 's avonds enkel nog yoghurt gegeten.

Mijn obstructie is ondertussen over. Sinds gisteren kan ik weer gewoon eten, zonder dat mijn darmen mij lastig vallen.

Maar ik heb nu wel een nieuw symptoom. Nou, eigenlijk is het geen nieuw symptoom, maar door te testen met mijn medicijnen, is alles naar buiten gekomen. Het Vena Cava huppeldepup syndroom.
Met andere woorden: de druk in mijn buik is zodanig groot dat die de bloed- en lymfevaten volledig afsluit.
Ik loop dus sinds twee dagen te manken met mijn rechterbeen. Het zit volledig vol vocht.
De kinesist heeft gisteren lymfedrainage gedaan, en dat deed heel veel deugd, maar het vocht zit er wel nog altijd.
Ik moet zoveel mogelijk in beweging blijven (natuurlijk in de mate van het mogelijke). Maar ik moet eerlijk zijn, dat als ik wat rondstap en doe, het veel minder pijn doet, dan als ik mij in de zetel zet of stilzit.
Om het zwaarste nu op te vangen, is mijn cortisonepomp serieus verhoogd. Ik neem nu weer een tamelijk hoge dosis, en we zien wel wat het geeft.
Marieke heeft me laten weten dat ik niet meer zonder die subcutane pomp zal kunnen.

Het is een ontgoocheling, een tamelijk zware ontgoocheling zelfs. Zowel voor mezelf als voor Didier.
We vonden het wel leuk zo zonder die pomp.
Maar we zullen er moeten aan wennen.

Anders is alles in orde met me.
Ik ben druk bezig met de laatste voorbereidingen voor ons huwelijk.
Het wordt wel spannend hé.

Ik wil iedereen bedanken voor de lieve felicitaties ! Dat doet deugd !

2009-03-02T07:34:00.002+01:00

Gisteren ben ik in obstructie gegaan.
Verdorie toch!
Maar ik was er vlug bij, waardoor het allemaal heel goed is meegevallen.
Eerst probeerde ik met een extra dexamethasonepilletje en in de zetel te blijven liggen. Maar dan is Ilse de pomp toch opnieuw komen aansluiten.
Van de pomp vrees ik dat ik gisteren nog niet zoveel effect had, maar vanmorgen gaat het al wat beter.
Die obstructie wil natuurlijk wel weer zeggen dat ik niet mag eten, en vannamiddag heb ik kookcursus, dus dat wordt interessant?!
Nee, momenteel leef ik dus weer eventjes op soep, yoghurt, pudding, misschien een ijsje vanavond en suikerrijke dranken. Ik weeg 51 kilo en zou dat graag zo houden.
Het is misschien wel zo dat als ik die cortisonepomp niet zou afsluiten, ik geen obstructies meer zou doen. Maar toen Didier en ik er gisterennamiddag over kletsen, hadden we allebei zo iets dat ik wel een hele week heel gelukkig heb rondgelopen zonder pomp.
En als ik dan één dagje moet uitzieken, we het er wel voor over hebben.
Nu, sowieso zal ik er straks met Marieke wel eens over praten. Mijn lichaam moet ook mee willen met mijn geest hé.

Nu voel ik me 95 %, dus vandaag druk doorwerken aan de trouwboekjes.
En deze namiddag kookles (zonder proeven, snif snif).
Dus weer een leuke dag voor de boeg!

2009-03-01T09:08:00.003+01:00

Alles is perfect !
Ik heb geen pijn, loop nog altijd zonder pomp, ben fris en heb maar een heel klein beetje last van mijn verkoudheid.
Natuurlijk doet het zonnetje veel hé. Ik denk dat iedereen er nood aan had om eens wat zonlicht op zijn schouders te voelen.

Het probleem met mijn voeten hebben we ook alweer opgelost.
Ik heb een serieus probleem met mijn lymfevaten. Die worden langs alle kanten afgekneld. En van mij geeft dat dus effect op mijn benen en voeten.
Zodra ik mijn benen wat overbelast, loop ik het risico dat er iets gekneld zit. Dus door donderdagavond een hele avond rechtop te zitten, had ik vrijdag pijn aan mijn voeten.
De pijn vrijdag was na een uur of drie onder controle, maar ik ben de hele dag suf geweest van de morfine die ik had genomen.
Annemie en Daphné kwamen op bezoek, mama is meegeweest op boodschappen en dweilde, en voor de rest heb ik een aantal afleveringen van Alias bekeken. En heel traagjes gestofzuigd, het was waarschijnlijk wel een grappig zicht ;-D
Dus vanaf nu ga ik die beentjes toch wat beter in de gaten houden.

Mijn training gaat ook goed! Elke dag oefen ik tien minuten met halters van 1 kg om weer wat spieren te krijgen in mijn armen. En het werkt al wat.
En op de hometrainer zit ik nu vijf minuten, vanaf vandaag zes minuten. En sinds ik dat doe kan ik de trap opstappen zonder mij vast te houden aan de leuning. Of als ik me vasthou aan de leuning, raak ik vlugger de trap op. Dus blijkbaar werkt de training wel hé.

Vannamiddag gaan we met het gezinnetje naar de bowling. Jammer, nu het net zo'n mooi weer is. Maar dat is het risico dat je neemt als je de kindjes laat kiezen hé.
Ik ben nieuwsgierig of ik een bowlingbal zal kunnen opheffen? Maar we zien wel.

2009-02-27T08:13:00.002+01:00

Sinds maandag heb ik geen cortisonepomp meer. Aangezien ik eerst even wou afwachten wat het gaf, had ik het nog niet aan de grote klok gehangen.
En het gaat perfect !
Ik neem nu drie maal per dag dexamethasone, cortisonepillen.
Al de hele week ben ik een ander mens. Vreemd hoe zo'n pompje mij ergens toch meer belemmert dan ik dacht. Maar ik was er mij eigenlijk ook op aan het fixeren.
Het gaat zodanig goed met mij dat ik normaal wil zijn. En zonder pomp ben ik weer helemaal normaal en gewoon (in de mate dat dat mogelijk is hé bij mij).
Ik ben veel meer ontspannen, waar Didier lekker van meeprofiteert, hihihi.

Gisterenavond zijn we lekker uit gaan eten en gingen we nog iets drinken in een cafeetje hier in Dadizele. Het was heel gezellig.
Jammer genoeg toen ik vanmorgen opstond, had (en heb) ik pijn aan mijn voeten.
Ik weet niet hoe het komt. Maar normaal lig ik in de zetel vanaf een uur of acht 's avonds, terwijl ik gisteren mijn benen ben blijven belasten tot rond middernacht. Met van die lekker hoge pumps, je weet wel, een poging om er sexy uit te zien ;-D
Ik heb nu morfine bijgenomen, mijn voetjes liggen hoog en er liggen kersenpitkussentjes onder. De pijn is beetje per beetje aan het wegebben. Hopelijk kan ik nog iets doen vandaag, want om een hele dag in de zetel door te brengen, heb ik niet zo veel zin. We zullen wel zien...

Op zo'n moment spring ik een gat in de lucht dat ik een rolstoel heb. Natuurlijk kan ik wel rondlopen, maar het was toch makkelijker vanmorgen om met mijn rolstoel de baan af te leggen tot in de badkamer en zo.

Nu ga ik kijken naar een aflevering van Alias. Da's een serie die ik al een hele tijd geleden in huis heb gehaald, maar nog steeds niet heb bekeken. Ik vermoed dat het daarom is dat mijn voeten pijn doen. Ze willen me in de zetel binden om naar tv te kijken...

Eierstokkanker en baarmoederhalskanker

2009-02-25T22:05:00.002+01:00

STITCHING FOR WOMEN is een Nederlandse organisatie speciaal voor eierstokkanker en baarmoederhalskanker. Hiernaast vind je een link naar hun site.

Hun doel is het werven van fondsen voor wetenschappelijk onderzoek, de bewustwording groter maken rond deze vormen van kankers en de informatie die er te vinden is bundelen.

Via beurzen (in Nederland), maar ook via hun website kan je sieraden, kaarten, ... aankopen voor een heel schappelijke prijs. Al deze sieraden zijn in zeegroen of met een zeegroen lintje, wat het teken is voor eierstokkanker en baarmoederhalskanker.

De website is zeker een aanrader, de spulletjes die ze verkopen zijn heel leuk (ik kreeg zelf een boekenlegger en een gsm-lint cadeau).

Zelf heb ik hen laten weten dat ik alles wil doen om hen te helpen, want die roze lintjes heb ik wel gezien.
Het wordt dringend tijd dat er ook nog eens gedacht wordt aan al die andere soorten kankers.
Dus vanaf nu zie je bij mij allemaal zeegroene lintjes. Of ook nog geel natuurlijk, de algemene kleur.

2009-02-24T07:58:00.002+01:00

Ik kan niet meer wachten, ik wil het van de daken schreeuwen !

Didier en ik trouwen !!

We wilden dit eigenlijk al zo lang, maar door dat het dan minder goed met me ging, werd er niet meer over gesproken.
Tot ik Didier een aantal weken terug tijdens een aperitiefje heb gevraagd of hij met me wil trouwen.
Eigenlijk heeft Didier ook mij ten huwelijk gevraagd hé, want de ring die ik kreeg voor mijn verjaardag beschouw ik nu zeker als verlovingsring.

We houden het klein, omdat we puur van elkaar willen genieten.
Hoeveel mensen hebben niet de dag na hun huwelijk dat ze beseffen dat ze niets aan de hele dag hebben gehad? Dat wil ik niet.
Didier en ik komen lekker op de eerste plaats.

En zo is het hier de laatste weken wel spannend.
Met mama ben ik een trouwkleed gaan kiezen, en natuurlijk dan de schoenen, lingerie, ...
Ik moest al op pasbeurt voor mijn trouwkleed (met mijn korte beentjes moet het natuurlijk worden ingekort). Ik zou zeggen: net echt, maar het is echt!
Ik vind het gewoon zalig! Dit heb ik nog nooit meegemaakt, en ik weet dat ik met een schat van een vent trouw, dus is het nog extra genieten!

Maar natuurlijk komt het ook daardoor dat mijn agenda vol staat.
Uitnodigingen, kledij voor de hele familie, trouwboekje, fotograaf, muziek zoeken, ...
Ik kan me goed bezighouden de laatste weken ;-D

Het enige waar ik nu echt nog op hoop, is dat het vocht uit mijn gezicht verdwenen zal zijn (of hopelijk toch veel).
De lymfedrainage doet verschrikkelijk veel deugd, en we zien dat het al een klein beetje effect begint te hebben aan mijn wangen.
Fingers crossed!

We zijn héél gelukkig dat we in het huwelijksbootje stappen!
Hopelijk begrijpt iedereen wel dat we dit klein en intiem willen houden.
Ik hoop dat ik geen spijt krijg dat ik dit met iedereen wil delen ? ...

2009-02-22T12:40:00.002+01:00

Deze voormiddag zijn Didier en ik lekker gaan shoppen.
We hebben een paar nieuwe ceedees, waaronder de nieuwe van Nickelback.
Zalig als je boxen rond hangen in huis, de muziek staat hier nu lekker luid te jammen terwijl Didier het eten klaarmaakt.
En eindelijk hebben we nu een salontafeltje dat op iets trekt. En duur hoeft het helemaal niet te zijn, maar zo'n stom klein ding dat past in je interieur en levenswijze is soms moeilijk te vinden.

Gisteren brachten onze schatten van vrienden, Bartie en Nathalie, onze nieuwe kast mee van de Ikea. Dus zodra ik mijn competoeterke heb afgesloten, begin ik die in elkaar te steken. En dan gewoon nog eens de schilderborstels uithalen om overal een tweede laagje verf te geven en mijn slaapkamerproject is af.
Ik was er aan begonnen in november, en in drie dagen tijd was ik zo goed als klaar.
Maar dan hebben ze mijn stoma gestoken, heb ik op palliatieve gelegen, kreeg ik sondevoeding, ...
Vreemd toch, en nu ga ik weer lekker een kast in elkaar steken.
Vorte kanker, hij (of zij) neemt iedere keer een paar weken weg, en dan ben ik er weer bovenop.
Maar nu zijn we in zo'n goede periode, dus we profiteren en genieten er van! Dubbel en dik !!!

Geniet allemaal van jullie zondag (ook deze die moeten werken, we denken aan jullie).

2009-02-21T09:47:00.003+01:00

Ik ben er door !
Natuurlijk moet ik nog een hele tijd antibiotica nemen, maar ik mag weer buiten komen en voel me heel wat fitter.
Vreemd, maar een dagje tussen?!
Maar het zal ook wel tussen mijn oren zitten.
Balder en Tristan zijn naar hun papa, dus het is hier sowieso heel wat rustiger.
En gisterenavond zijn Didier en ik op ons gemak een pastatje gaan eten. Het was echt even genieten van elkaar.
Mijn slaapattributen zijn ook weer verhuisd naar de slaapkamer, dus we zijn allebei heel wat meer uitgerust vandaag.
Vreemd, als ze zeggen dat je ziek bent, voel je je ook meteen zieker.
Gelukkig maar dat als ik dan hoor dat ik beter wordt, ik me ook meteen weer beter voel ;-)

Straks komt Veerle opnieuw lymfedrainage geven. Dus ik ga lekker genieten terwijl Didier bloedworst met appelmoes klaarmaakt.
Ja, we keken gisteren naar de film Aanrijding in Moscou, waarin ze bloedworst eten. En daar heb ik nu echt wel eens zin in!

2009-02-20T10:54:00.002+01:00

Moest ik niet zo vermoeid rondlopen, het zou alweer op mijn zenuwen werken dat ik niet buiten kan, hihihi.
Nee, ik heb het er inderdaad wel moeilijk mee dat ik tot mijn huis ben verbannen, maar voel me zo zwak dat ik het mij niet echt kan aantrekken.
Het blijft zo dat ik dolgelukkig ben dat ik thuis ben. Als je in het ziekenhuis ligt, kan je echt wel niets doen hé. Terwijl ik nu toch op mijn gemak wat huishoudtaakjes kan doen.
Ook voor Didier is het aangenamer hé. Ik kan eten klaarmaken voor hem, hij moet niet heen en weer tuffen tussen zijn werk, ons huis en het ziekenhuis, en ook al slapen we niet samen, we zijn binnen de tien seconden bij elkaar.
Joepie!
Maar die longontsteking is er natuurlijk nog altijd. Ik weet niet of het al beter aan het worden is, daarvoor zal Marieke eerst eens moeten luisteren. Maar de slijmpjes komen goed los, en het hoesten valt al bij al wel mee.

Maandag kreeg ik een heerlijke lymfedrainage van Veerle. Maar toen ze hier woensdag was, moest ik haar jammergenoeg terug naar huis sturen. Ik voelde me te ziek.
Daarnet sprak ik een berichtje in op haar antwoordapparaat, ik hoop dat ze vandaag terug wil langskomen.
Ik wil echt dat vocht uit mijn gezicht wegkrijgen, en toen de verpleegster gisteren kwam, zag ze dat het al was gebeterd. Dus vlug verder doen met die lymfedrainage !!

2009-02-19T07:56:00.003+01:00

Jip, maanden hebben we onze mond dicht moeten houden ! Al in september heb ik mijn eerste verrassingsdag gekregen, die je gisteren bijna volledig kon zien in Hart voor Mekaar.
Na de grootste verrassing om in pyjama je voordeur open te doen voor Rani De Coninck en een ploeg van 6 man, namen ze me mee naar het Boudewijnpark en heb ik zo'n half uur (denk ik) met de dolfijnen mogen bezig zijn. (Een echte droom zoals ze op tv zeiden, was dat eigenlijk niet, maar niettemin prachtig om te beleven !) Gewoon het besef dat niet iedereen daar de kans toe heeft, en het zalige gevoel van in dat water voort te bewegen op het tempo van de dolfijnen, deed me echt genieten !
's Namiddags heb ik dan een hele verwenmiddag beleefd in de Zoo van Antwerpen.
Apen eten geven, pijlgifkikkers verzorgen, babyschildpadjes vasthouden, babypinguins eten geven (en dat zijn verdorie agressieve beestjes !), ...
En dan het laatste was een babyluiaard van vier dagen oud. Ik mocht hem een flesje geven, dat was echt het mooiste ! Blijkbaar had hij nog nooit zoveel gedronken als toen ik hem zijn flesje gaf (even boffen met mezelf). Nee, dat was echt ontroerend. Het deed me denken aan toen mijn eigen gasten zo klein waren.

En dan de tweede verwendag. Daarvan kon je op tv zo goed als niets zien, dus zal ik het vertellen hé.
De dag voor de eerste communie namen ze ons op sleeptouw om nieuwe kleren te kopen voor allemaal en dan gingen we langs bij de fotografe. Balder kreeg een uitgebreide fotoshoot voor de eerste communiekaartjes. En dan volgde er een fotoshoot met Balder, Tristan en ikzelf.
We hebben later een uitvergrote foto gekregen van ik met de kindjes, prachtig cadeau !!
En dan was de dag van de communie. De dienst zelf had de school van Balder samen met de priester in elkaar gestoken. Ik kan hen daarvoor niet genoeg bedanken ! Zo gelukkig was ik dat Balders klasgenootjes, juffen en directeur erbij waren.
En 's avonds was er dan een uitgebreid feest. Didier had blijkbaar mijn volledige gsm en mailbox in beslag genomen om iedereen uit te nodigen.
Achteraf bleek dat ik een bronchitis had, dus ik voelde al dat het niet zo goed ging met me. En je mag ook niet vergeten dat dit midden mijn periode obstructies was, ...
Maar het was toch een mooi feest. Ik heb de tijd niet gehad om met iedereen te kletsen, omdat het in de eerste plaats toch Balder zijn feestje was hé. Hij moest zijn cadeautjes open doen, er was een clown die een balonnenshow hield, ...
En wat ik heel vreemd vind dat we het gisteren niet konden zien, maar wat wel een prachtig moment was, is dat Belle Perez is komen optreden !
Nog zo'n sympathieke madam. Van haar kreeg ik haar boek met een mooie tekst in geschreven aan mij.

Het deed heel vreemd om onzelf zo op televisie te zien. Maar aangezien wij ook alles achter de schermen hebben beleefd, kunnen wij alles wat plaatsen hé.
Ik ben nu wel blij dat ze het hebben uitgezonden, want vooral hier in Dadizele liep iedereen al een tijdje te vragen wanneer het zou zijn...

En nu toch nog even over mijn kleine infectie? Uit het bloedonderzoek blijkt dat de antibiotica flink zijn werk doet. Maar ik zelf voel me natuurlijk wat zieker. Ik was anderhalf uurtje terug lekker fris, maar voel dat ik alweer moe aan het worden ben. Dus nu ga ik lekker de douche in, en we zien wel wat de dag brengt...

Longontsteking hoofdstuk 2

2009-02-18T08:05:00.002+01:00

Eerst laten weten dat ik vandaag in het Nieuwsblad sta, regio Roeselare-Izegem-Tielt. Ik zag gisteren de fotografe en de baas van de feestzaal waar ik mijn droomdagen door beleefde voor Hart voor Mekaar terug. Blij dat ik eens dankuwel kon zeggen aan hen, want ik heb toch veel aan hun organisatie te danken ! Dank u Nieuwsblad ...

Gisteren ben ik de hele dag binnengebleven, maar het was toch een drukke dag.
En ik werd telkens wat ongerust als ik mijn slijmen uitspuwde, er zat meer bloed tussen dan iets anders. Mijn eurocent viel wel dat er iets niet juist zit.
Toch nam ik het risico, nadat ik mij heel dik ingepakt had en de verwarming in de auto hoog zette, om Balder en Tristan van school te halen. Ik vind het altijd gezelliger als ze niet in de opvang moeten blijven.
Maar toen ik thuis kwam, voelde ik dat mijn batterijtjes plat waren.
De twee Heidi's van de hondenschool waar ik vroeger stage liep kwamen op bezoek. Ik vond het echt gezellig, en nadat ik wat snoep at (lekker veel suiker) voelde ik me ook wel wat beter.
Jammer genoeg hebben Didier en ik het goede nieuws nu nog niet kunnen vieren. Maandagavond, tegen de tijd dat we ons in de zetel zetten, viel ik ter plaatse in slaap.
En sinds gisterenavond heb ik toch wel last van mijn infectie, dus dan vind ik het te jammer om een fles champagne open te trekken. Ik kan er dan toch niet ten volle van genieten.
We zullen het wel lekker vieren met een etentje, zodra die longinfectie verdwenen is. We halen altijd onze schade in ! Hahaha

Ik merkte gisteren dat ik een slimme huisarts heb ;-D
Marieke belde me gisterenavond met de bloeduitslag (ze nam maandagavond bloed af om de infectiewaarden te meten). En ze heeft me bang gemaakt.
Ik moet wel eerlijk zijn dat ik door die bloederige slijmpjes, en door het zieke gevoel dat ik gisterenavond had, ik al een beetje gewaarschuwd was...
Het labo belde zelf naar Marieke omdat de waarden blijkbaar de pan uit swingen. Normaalgezien zijn de infectiewaarden minder dan een halfje, mijn infectiewaarden zijn op dit moment meer dan 49, als ik me niet vergis (Marieke, ik vraag het je straks nog wel eens precies).
Dus komt Marieke straks opnieuw bloed afnemen om te controleren of de waarden aan het dalen zijn met de antibiotica die ik nu neem.
Ik vroeg of het misschien niet nodig zou zijn om nog zwaardere antibiotica te nemen en ook intraveneus, zoals ik eens kreeg tijdens de chemotherapie. Dat zou kunnen nodig zijn, maar Marieke zou wel moeten informeren of dat thuis mogelijk is, of dat ik in het ziekenhuis binnen zou moeten. Ik vermoed (EN HOOP) van niet. Ik heb hier namelijk al een kerstboom staan, en als je eigenlijk cortisone, morfine, voeding en weet ik wat nog allemaal thuis kunt krijgen, dan moet dat toch ook lukken hé.
Vannacht ben ik in de woonkamer blijven slapen. Ik wou echt wel geen risico nemen, ook niet het kleinste temperatuurverschil of zo. We hebben wel verwarming in de slaapkamer, maar ik wou zelfs dat risico niet nemen. En ik kom niet meer buiten, zelfs niet om de post uit te halen. Straks arriveer ik gelijk koninging Fabiola in het intensieve, niet met mij zulle!
Ik heb te veel dingetjes te doen hier in huis. Lekker aan de computer, papieren klasseren, allemaal dingetjes die ik vanuit de zetel kan doen.

Vannacht heb ik heerlijk geslapen, dus nu voel ik me fris, maar dat zal tegen vanmiddag vermoedelijk wel weer wat beginnen slabakken, dus ga ik er maar rekening mee houden.

Ik hou jullie verder op de hoogte.
Knuffel !

BEREGOED NIEUWS!!!

2009-02-17T07:53:00.002+01:00

Ja, spring samen met mij een gat in de lucht: ik heb een dubbele longontsteking !
Even anders formuleren, zodat er wat meer logica in zit...
Spring samen met mij een gat in de lucht: ik heb geen uitzaaiingen !

Joepie ! Met antibioticia, rondlopen met een mondmasker en om te beginnen een weekje binnen blijven, genees ik weer en zal die verschrikkelijke pijn verdwijnen.
Zalig toch...

EN ZO DUBIEUS

Dus wat is het eerste dat ik doe als de dokter me zegt dat ik geen uitzaaiingen heb? Beginnen huilen omdat het me emotioneel teveel wordt.

Zaterdag was ik opgestaan met onmenselijke pijn en ongemakken aan mijn linkerlong. Marieke kwam me onderzoeken en hoorde helemaal niets van infectie. Helemaal niets.
Dus besef je dat het uitzaaiingen zullen zijn, dat is de enige optie. (Hoe kan een mens nu een dubbele longontsteking doen zonder er symptomen van te tonen. Ik heb nog steeds geen koorts en moet sinds twee dagen amper wat kuchen.)
Ik zei de laatste tijd dat ik nog drie tot vijf jaar zou leven, aangezien alles zo goed gaat met mij. Misschien blijft alles weer wat stabiel.
Maar toen ik zaterdag het nieuws kreeg van de uitzaaiingen, maakte ik de klik dat die jaren zouden veranderen naar drie tot vijf maanden. Is dat hard? Ja, maar het was op zaterdag de realiteit. Dus ook al werd ik niet depressief of huilerig, ik paste mijn ingesteldheid aan.
Al nadenken welke dingen ik echt wel eerst wil doen, regelen, organiseren, ...
Ik had me de afgelopen drie dagen emotioneel ingesteld dat mijn leven nog maar een aantal maanden zou meegaan.

En dan zegt de radioloog lekker droog weg: 'mevrouwtje, u hebt een zware dubbele longontsteking.'
'En kunt u de uitzaaiingen ook zien, mijnheer?'
'Oh, er zijn geen uitzaaiingen. Komt u binnen twee weken terug na de behandeling? Dan kunnen we controleren of het allemaal mooi geneest.'
Ja, op dat moment springen de tranen in mijn ogen. Normaal gezien zou dat van blijdschap moeten zijn, maar mij werd het even te veel.
Ik wachtte tot ik terug in de auto zat en heb een uur aan een stuk geweend.
De laatste drie dagen, dat was pas een emotionele roller-coaster !
Maar na een uurtje heeft Didier een flesje champagne koud gezet om het goede nieuws te vieren.
Al bij al is mijn leven blijkbaar weer wat verlengd hé, joepie !
Alleen was het even heel moeilijk om tot het besef te komen dat ik drie dagen had rondgelopen met het idee dat het einde naderde.

En het doet Marieke en mezelf ook wel even boos kijken naar mijn longen. Een gevaarlijke dubbele longontsteking krijgen, zonder enige waarschuwing. Foei !

Maar nu verhoog ik weer even mijn cortisone tegen de ontsteking, neem ik zware antibiotica, draag ik een mondmasker als er iemand bij me is, blijf ik om te beginnen een weekje binnen en hou ik mijn borstkas lekker warm.

Gisterenavond kreeg ik de eerste keer lymfedrainage van mijn gelaat (zaaaalig) en kwamen de verpleegster mijn pac spoelen. Na een uurtje huilen en de rest van de dag boodschappen doen en strijken, viel ik ter plekke in de zetel in slaap. Dus de fles bubbeltjes ligt koud in de koelkast.
Vanavond is ook nog tijd om het 'goede' nieuws van de longontsteking te vieren. En normaal geen alcohol als je medicatie neemt, maar Marieke had er alle begrip voor. We zullen de fles wel niet in één keer uitdrinken, dus ...

DUS MENSJES, JUICH MET ONS MEE, VIER MET ONS MEE, EN VERGEET MIJN VORIG BERICHTJE ! (Dat is dan misschien voor binnen hier en tien jaar ;-D )

nog ietske, Didier en ik staan vandaag in de Story. Ik vind het een toffe foto...

Even minder nieuws ...

2009-02-15T12:15:00.002+01:00

Ik wist dat het ooit ging komen, maar het is daarom geen leuker nieuws.
Gisterennacht heb ik heerlijk geslapen, behalve een half uurtje. Ik moest kuchen, maar toen ik diep adem wou halen, kreeg ik verschrikkelijk veel pijn.
Mijn volledige linkerkant van aan mijn middenrif tot en met mijn schouderblad, trok samen.
Maar eens mijn kuchje over was, sliep ik lekker verder. Ik was oververmoeid van de twee vorige nachten, en aangezien Didier nu wat beter is, kunnen we weer slapen zoals we altijd doen.

Toen ik gisterenochtend opstond, kon ik bijna niet ademen van de pijn.
Ik heb onmiddellijk morfinepillen bijgenomen en mijn morfinepleister verhoogd (het duurt minimum vier uur voor die pleister volledig werkt).
Voor het zekerste belde ik Marieke en kwam ze 's middags langs.
Ze luisterde naar mijn longen en hoorde dat er niets meer zit (mijn longen wel nog hé, maar niets van infectie of dergelijke).
Om het honderd procent zeker te zijn laat ik volgende week een foto nemen, maar het ziet er naar uit dat ik uitzaaiingen heb naast of op mijn longen. Vermoedelijk zit het er al een tijdje, maar nu krijg ik er dus last van.

Nu zoek ik dus de juiste combinatie van medicatie om de symptomen onder controle te krijgen.
Ik heb nu morfinepleisters ter waarde van 75 (ik had 12,5).
Van de cortisone heb ik nu één ampule, en nog die nieuwe soort pilletjes. Vanavond ga ik over op twee ampulen cortisone.
De pijn is nu maar één op tien meer, oef. Maar ik zou het natuurlijk graag nul op tien krijgen.
Maar blijkbaar ben ik op de goede weg met mijn medicatie.

Sowieso ben ik al kortademig als ik bepaalde inspanningen doe, en nu doet dat natuurlijk wel pijn als ik zo een minuutje achter adem moet snakken. Maar dat duurt gelukkig nooit lang.

Het is natuurlijk even schrikken. Zeker aangezien ik het gevoel had de laatste tijd dat alles wat stil lag. Maar aangezien ik wist dat dit kon komen, en aangezien ik weet dat er niets kan worden tegen gedaan behalve symptoombestrijding, heb ik het niet zo moeilijk.
Ik vind het jammer. Maar ik hoop dat het niet te vlug gaat, daar aan die longetjes.
En het is iets compleet nieuws, dus ik ben er wel mee bezig wat de symptomen precies zullen zijn.
Maar nu ben ik vooral blij dat de pijn voor negentig procent onder controle is.

Ik laat het niet aan mijn hart komen (ook letterlijk niet, hihi).
We vertrekken nu met de pagadders naar de McDonalds en gaan dan kijken naar de nieuwe animatiefilm Bolt.
Een dagje lekker genieten met de kids, voor school weer begint morgen.

Zodra ik de uitslag van de foto's heb, laat ik meer weten.

2009-02-13T11:48:00.002+01:00

Didier heeft een angine. Hij is gisteren nog serieus ziek geweest, maar ik mocht al een beetje voor hem zorgen, oef.
Nu hij antibiotica heeft, voelt hij zich al veel beter. Maar ik hoop dat hij toch nog wat rustig blijft, zo voor het weekend met onze kindjes.

Ik kan al twee nachten niet slapen. Ik vermoed dat het komt doordat ik niet dicht bij Didier kan liggen en bijgevolg mijn draai niet vind...
Dus vanmorgen was ik sowieso al niet te fris toen ik opstond, en als je daarbij nog rekent dat ik gisteren mijn cortisone en morfine had gestopt, dan kan je al raden dat het niet te best met me ging.
Ik heb dus maar weer een plakkertje morfine gekleefd en de pomp met cortisone is terug aangeschakeld.
Grote Zus heeft me geëntertaind terwijl ik deze voormiddag in de zetel lag en ik hoop dat mijn bubbelbad met eucalyptusolie van deze morgen mij wat beschermt tegen de angine van Didier.
Ik krijg dus onmiddellijk pijn in mijn benen als ik vermoeid ben of medicatie verander. Verdorie toch.

Marieke vroeg me of ik misschien graag pijn heb. Dat zeker niet, maar je moet me toch eens laten proberen hé.
De pomp op zich is voor mij eigenlijk niet het probleem, maar door het vocht dat ik op hou, doen die naalden altijd pijn.
Dus gaan we eens proberen met een nieuwe soort cortisonepillen. Laat ons hopen dat het lukt, ik zou héél blij zijn.
En ik belde ondertussen ook naar de kinesist. We zouden eens proberen of lymfedrainage mijn ongemakken wat vermindert. En er misschien weer kan voor zorgen dat mijn gezicht zijn vorm terug krijgt?!

Een tijdje terug gingen mijn broer en ik samen een ring kiezen voor hem.
Ik liet er ook een zinnetje in graveren. Deze namiddag ga ik de ring halen. Ik ben nieuwsgierig of het mooi gelukt is. En eigenlijk wil ik die ring dan zo vlug mogelijk gaan geven, maar ja, onze agenda voor komend weekend staat alweer volboekt.
Dries, het spijt me, maar je zal toch nog eventjes moeten wachten...

Na mijn rustvoormiddagje, en nu ik opnieuw mijn medicatie heb, zal ik nu maar in actie schieten.

2009-02-12T07:51:00.003+01:00

De shopping gisteren naar de Ikea was heel leuk! Ik heb weer wat leuke kleine spulletjes meegebracht. Jammer genoeg was de kast die ik heb gekozen (en dringend nodig heb!), niet meer in voorraad. Maar nu hebben we wel een excuus om naar de Ikea in Gent te gaan, want daar hebben ze hem wel, hihihi.

Gisterenavond na Hart voor Mekaar toonden ze de beelden voor volgende week. Het moment dat ik mezelf plots zag ben ik zo geschrokken dat ik begon te huilen.
Vraag me niet waarom hoor. De herinneringen aan die dag? Mezelf zien op tv? ... Ik weet het echt niet. Maar ik zat hier nog een half uur met de daver in mijn lijf. Wat zal dat volgende week dan zijn als ze het volledig uitzenden? We zullen de doos met zakdoekjes maar dicht zetten.

Nu ga ik vlug boodschappen doen en dan voor Didier zorgen. Hij loopt al twee dagen ziekjes maar is vanmorgen opgestaan met koorts. Straks Marieke bellen en mijn ventje goed installeren dat hij kan uitzieken.

2009-02-11T09:31:00.002+01:00

Had ik dus een hele boterham getypt, beslist internet dat alles mag worden verwijderd en ik opnieuw mag beginnen. Ah soit, ik heb tijd...

Vandaag weer een leuke dag voor de boeg, maar het zijn hier altijd leuke dagen, hihihi (grote smile !).
Straks komt Grote Zus op de koffie. En na een heerlijke spaghetti bolognaise (al zeg ik het zelf, hmhm) ga ik deze namiddag shoppen met Nathalie in de Ikea.
We proberen dit al maaaaaanden, maar nu pas voel ik me goed genoeg. Gelukkig weet ik precies wat ik nodig heb, want anders zou ik de winkel leegkopen vrees ik. Nathalietje zal me wel helpen in bedwang houden.

Gisteren was een ideale dag om eens de papierberg op te ruimen. Dus daar ben ik dan ook de hele dag mee bezig geweest.
Zodra ik wist dat ik kanker had, vroeg ik aan Didier om van alles, maar dan ook alles, een kopietje bij te houden.
Vanmorgen heb ik eens uitgerekend wat het laatste jaar (11 maanden) ons gekost heeft.
Ik kom aan € 11 242,05

Even laten bezinken?
Ik was zelfstandig en ben dus op een uitkering gevallen van nog geen € 700. Reken de vaste kosten, reken de kindjes, reken eigenlijk niets, want het is onmogelijk.
Dus om te beginnen ben ik dankbaar dat ik in Vlaanderen woon. Ja, een aantal jaar terug wou ik nog verhuizen naar het buitenland. Maar laat me nu maar een gat in de lucht springen dat ik in ons landje gebleven ben.
Dank u aan de ziekteverzekering, dank u aan de extra voorzieningen voor kankerpatiënten, en dank u aan mijn kleine beetje verstand dat toen ik 18 was een hospitalisatieverzekering afsloot.

Maar ik heb wel nog één probleem. Voor mezelf heb ik alles gevonden en kunnen oplossen, maar het is wel zo dat in het begin dat je ziek bent, totaal niet op de hoogte bent van wat allemaal financieel mogelijk is.
Dus aan de mensen die in mijn situatie zitten, ik hoop dat je net zo'n goed contact kunt hebben met je ziekenfondsbemiddelaar als ik heb.
En aan de sociaal werkster van het ziekenhuis waar ik in behandeling was, heb ik ook heel veel steun gehad om informatie samen te sprokkelen.
Maar ik vind het toch iets om even bij stil te staan. Schandalig dat je als patiënt alles zelf moet opzoeken, organiseren en regelen. Want als je ziek bent, met je hoofd boven het toilet hangt, misselijk wordt van de geur van water, dan wil en kan je je niet bezighouden met zo'n zaken.

Dus, ik doe hierbij een poging om één en ander op een rijtje te zetten...
Wil wel rekening houden dat mijn chemobrain er nog steeds is, en ik dus altijd wel iets vergeet...

- ziekteverzekering
- hospitalisatieverzekering
- tussenkomst pruik als kankerpatiënt
- tussenkomst medicatie als chronisch pijnpatiënt (dit is een héél grote boterham)
- vermindering als palliatief patiënt
- recht op een gratis rolstoel (de attributen dien je zelf te betalen)
- recht op kilometervergoeding tijdens de chemotherapie
- vermindering op incontinentiemateriaal

En deze zaken moeten nagevraagd worden, ben ik nu zelf mee bezig:
- extra tussenkomst door de Vlaamse zorgverzekering t.b.v. € 120 voor 6 maanden
- korting op grondlasten, water, ...
- inkomensvervangende tegemooetkoming en integratietegemoetkoming (gebeurt via het gemeentehuis)

Dit telt niet voor alle kankerpatiënten, wel voor als je palliatief bent.
Maar het is misschien toch al een tipje van de sluier.

Ik hoop dat ik toch iemand heb kunnen helpen hiermee.
En nu ga ik weer lekker verder genieten van het zonnetje op mijn rug (het is hier prachtig weer !).

Vreemde gewaarwording

2009-02-10T08:59:00.002+01:00

Opnieuw een goeiemorgen !
Alles blijft goed gaan met me. Gisterenavond was ik wel wat moe. Maar wat wil ik? Ik heb de cortisone op het minimum teruggebracht, dus die boost verdwijnt wat. En eigenlijk ben ik de laatste weken wel heel actief voor iemand die ziek is. Maar met een snoepje in de buurt en de tv op alle mogelijke onnozele serietjes, heb ik me lekker in de zetel genesteld met mijn nieuwe Snoopydekentje.

Ik ben al de hele morgen op mijn gemak wat aan het prutsen op de computer en in het papierwerk. En plots besef ik waar ik mee bezig ben...
Alles wat ik vanmorgen al heb gedaan, zijn voorbereidingen voor als ik er niet meer ben.
En het vreemde is dat ik er totaal geen wrang of verdrietig gevoel bij heb. Hoe zou dat toch komen?
Is het gewoon mijn karakter? Of duw ik de negatieve emoties weg?
Dat laatste denk ik toch niet. Maar het is wel zo dat een mens niet weet wat het is om te sterven, zelfs al zit je in mijn situatie.
Ok, je bekijkt alles vanuit een ander standpunt. Maar op dit ogenblik ben ik alweer volop toekomstplannen aan het maken.
Ik bel vanavond de tuinaannemer om een afspraak te maken. Dit voorjaar wil ik onze tuin goed onder handen nemen.
Morgen ga ik met mijn beste vriendin naar de Ikea om onze slaapkamer verder te kunnen inrichten.
Zie, allemaal plannen om lekker verder te gaan met mijn heerlijke leven.

En wat ben ik vanmorgen aan het doen?
Foto's bestellen om in een fotoalbum te steken voor de kinderen.
Mijn blog afprinten om in de map te steken voor Didier.
Nadenken of het niet te arrogant is om een foto van mezelf cadeau te geven aan mijn mama, broer en zus.
De verzekering van de auto's in orde brengen, voor het geval Didier er later niet zou aan denken.

Hoe absurd zit het leven in elkaar? Of moet ik zeggen de dood?
Iedereen zal daar wel op een andere manier mee omgaan, maar ik denk dat ik gewoon mijn nuchtere zelf blijf. Het valt me op hoe zakelijk ik met mijn afscheid omga. Vreemde gewaarwording ...

Nadeel bij een voordeel

2009-02-09T07:41:00.002+01:00

Goeiemorgen

Alles blijft lekker gaan met mij. We hebben een zalig genietweekend achter de rug, en sinds gisterenavond is mijn medicatie opnieuw verminderd. Ik blijf een keikop als het gaat over mijn medicatie.
Ok, ik zal mijn cortisone alleszins niet direct stopzetten, na de pijn die ik twee weken terug had. Zo dom ben ik nu ook weer niet.
Maar straks moet ik een nieuwe morfinepleister hangen, en die ga ik nu toch proberen op het minimum te brengen.
Hoe minder vuilnis in mijn lijf (behalve de kanker dan), hoe liever.

Maar...
Er is één groot nadeel aan al dat 'mij lekker in mijn vel voelen': ik begin me opnieuw te ergeren aan de kleine dingen.
Didier en ik zeggen dat toch veel, de mensen praten over operaties, sterven, pijn, ... Maar het ergste aan kanker is voor ons toch soms die kleine dingen.
Hei, ik loop opgewekt rond hoor. En we moeten af en toe zelf in onze wangen knijpen zodat we niet vergeten dat het opnieuw vlug kan verslechteren ook.
Maar mijn blog is er een stuk met de bedoeling om mensen te informeren die ook ziek zijn, dus wil ik dit ook even neerpennen.

De dingetjes waar ik me nu aan erger (zo'n 10 seconden per dag, alles samen):

- ik draag een maandverband de dikte van een half brood, omdat ik niet op tijd op het toilet geraak als ik mijn pillen tegen het vocht neem
- ik kan geen aansluitende dingetjes meer dragen. Toch wel, maar als ik mijn pomp wat wil verstoppen, dan zorg ik nu dat er iets losjes over hangt. Ik heb wel geluk dit seizoen, het is de mode van zo'n losse dingen
- vlug vlug in en uit de douche gaat niet meer. Tegen dat ik mijn kleren af en aan heb is er al minimum een kwartier gepasseerd
- als ik mij in de zetel zet, dan duurt het zeker vijf minuten voor ik er weer uit geraak
- mijn buikband zorgt er voor dat mijn stoma en buikje mooi gespannen zitten, maar verprutsen mijn rugspieren. Mijn rug doet altijd wel ergens pijn
- ik moet goed beginnen opletten om in de auto te rijden ! (daarmee ook dat ik mijn medicatie wil minderen, mijn concentratie moet anders inboeten)
- als ik een trap ben opgelopen, loop ik vijf minuten te blazen van de inspanning
- als Tristan in slaap is gevallen in de auto, dan moet ik mijn buurvrouw bellen om te vragen of zij hem naar binnen kan dragen
- vooral 's avonds vloek ik op heel die pomp. Ik maak de riem los 's avonds, maar moet er dan overal aan denken dat ik die pomp moet meenemen
- de zweetbuien 's nachts blijven niet weg, ze komen en gaan

OK, kleine dingetjes, en alles gaat goed met me. Maar soms toch eens vloeken !

Mensjes, nu ga ik weer genieten van een zalige dag, met de ergernisjes erbij. Maar mijn agenda voor deze week staat alweer lekker vol, dus ik ga het mij niet aantrekken.

Toedeloe !

(Sonja, als je zin hebt, bel maar eens hé. Dan kunnen jullie eens afkomen met de kindjes!)

Hart voor Mekaar

2009-02-06T17:41:00.001+01:00

Normaalgezien zal onze uitzending voor Hart voor Mekaar doorgaan op woensdag 18 februari.
Het programma start na Familie (da's ongeveer om kwart voor negen denk ik).
Komende dinsdag komt er iemand langs van Story, dus er zal vermoedelijk nog een artikel vooraf ook verschijnen.

En voor de rest? Opnieuw een drukke, leuke dag gehad.
Vanavond mogen we naar een feest, dus de vooruitzichten beloven ook!
En een rustig weekendje voor de boeg, gewoon Didier en ikke... Zalig!

2009-02-05T09:38:00.002+01:00

Onze computer is volledig aan het crashen. Gelukkig heb ik mijn mini-laptop, maar momenteel kan ik dus niet meer aan de foto's van het verjaardagsfeestje.
Dus zal ik eerst even een gezondheidsupdate neerpennen.

Alles blijft heel goed gaan met mij.
Sinds juli waren er een heleboel zaken die ik wou geregeld zien, maar door telkens ziek te vallen, geraakte er niets geregeld. Dus staat mijn agenda deze en volgende week vol met al zo'n praktische zaken. Naar de bank, het gemeentehuis, ...
Ik zal blij zijn als al deze zaken op punt staan, maar nog blijer als mijn agenda weer ietsje rustiger zal zijn... Hihihi

Maar nu mijn gezondheidsupdate hoofdstuk 3986.
Mijn stoma is dichtgegroeid en vormt nu een littekenbreuk.
Bijgevolg zoeken de uitzaaiingen die in mijn buik aanwezig zijn het zwakste punt en komen ze langs de stoma. Die is nu verdriedubbeld in volume in drie dagen tijd.
Opereren is geen optie, die mij langs de ene kant ontgoocheld. Maar eigenlijk ben ik vooral blij dat ik niet meer moet worden geopereerd. Want dat is toch telkens opnieuw herstellen en pijn hebben.
Het positieve is dat ik mij niets meer moet aantrekken van de verzorging van mijn stoma. Niet meer verversen, niet meer afkleven, ... Dus ben ik op mijn gemak. Maar esthetisch gezien baart het mij nu wat meer zorgen. Ik heb geen zin om met een harde bal de grootte van een tennisbal of meer op mijn buik te lopen.
Maar sowieso moet ik nu een buikband halen om alles op te trekken en tegen te houden.
Hihihi, mijn stomaverhaal is al de moeite hé!

De conclusie blijft dat de artsen eind november die stoma nooit mochten hebben geplaatst. Maar langs de andere kant, als ik de juiste buikband vind en een oplossing vind voor 's nachts, dan is voor mij heel dat stomaprobleem opgelost hoor.

Ik wens jullie nog een heel fijne dag vandaag!
Ikzelf vertrek nu naar de fotograaf om pasfoto's voor mijn gehandicaptenparkeerkaart.
Deze namiddag ga ik naar de kapper (en ik neem mijn pruikje mee, ik zou het graag zo laten groeien). En dan nog wat kleine boodschappen. Tegen dan is school opnieuw gedaan, de kindjes oppikken, huiswerk helpen maken, nog wat huishoudtaakjes en dan naar het oudercontact van Balder.
De dag zal weer vlug passeren...

2009-02-02T20:53:00.002+01:00

Ja hoor, mijn heilig pompje heeft er voor gezorgd dat ik er weer helemaal bovenop ben!
Ik ben wel wat ontgoocheld dat ik een weekje drie ampullen cortisone moet steken, beetje bang voor de bijwerkingen (zoals gezwollen wangen en soms wat minder goed slapen), maar we zullen maar flink luisteren naar Marieke.

Dus sinds gisterenmiddag zijn alle problemen terug opgelost.
Het enige is dat er vermoedelijk uitzaaiingen bijgekomen zijn ter hoogte van mijn linkerborst en -oksel, dus dat is wat minder goed nieuws. Maar aangezien er hier niets kan worden aan gedaan, gaan we er nu niet meer aan denken. Zo lang de symptomen kunnen weggehouden worden, is voor mij alles goed.

Het verslagje van het verjaardagsfeest probeer ik morgen op de blog te zetten, maar ik kan alleszins al laten weten dat iedereen zich heeft geamuseerd. Het was een tof feestje!

De kookcursus vannamiddag was ook heel geslaagd! Ik heb heel wat leuke ideetjes opgedaan en verlang al om de eerstkomende gasten in de watten te leggen.
Ik ben heel erg blij dat ik me hiervoor heb ingeschreven. Het zorgde er voor dat ik een drukke dag had vandaag, maar dat was net wat ik zocht hé.
Ondertussen ben ik al op zoek naar het volgende project. Ik zou heel graag keyboard leren spelen, maar op mijn eentje met een boek vind ik dit nogal saai.
Dus ga ik nu op zoektocht naar een leraar/lerares die aan huis kan komen lesgeven.

Haha, na een uurtje of vier sukkelen met pijn in de benen, ben ik er weer door zulle!

2009-02-01T10:41:00.002+01:00

Het ging een aantal dagen heel goed met me!
En eigenlijk gaat het nog goed met me hoor. Maar ...

Ik had mijn cortisonepomp stopgezet, en het voelde allemaal goed!
Geen obstructies, geen pijn, niets.
Of toch wel: een hyperactieve Mieke ! Ik had me het laatste anderhalf jaar niet zo goed gevoeld.

Tot eergisteren. Ik kreeg verschrikkelijk veel pijn in mijn linkerborst. Weer iets aan mijn longen? Of is het nu mijn borst zelf? Maar met wat extra morfine was de pijn wel te verdragen. Het vreemde was dat ik niet moest hoesten, dus die longen zullen wel zuiver zijn (volgens een roker, hihihi).
Maar het ergste was wel vanmorgen. Ik wilde mijn benen strekken in bed, maar Hector lag aan mijn voeten.
Ik voelde dat ik de kracht niet had om hem weg te duwen, dus trok ik mijn benen op.
Met het gevolg dat ik om vijf uur wakker werd, huilend van de pijn. Mijn benen voelden alsof er een vrachtwagen over was gereden.
Ik deed er een kwartier over om mij uit bed te duwen en naar de keuken te gaan om morfine te nemen.
En dan opnieuw vijf minuten om tot in de zetel te geraken.
De pijn was niet normaal. Ook niet menselijk.
Maar de morfine begon na een tijdje te werken. En als je zoveel pijn hebt, dan word je sowieso moe en voel je alles minder.

Na een telefoontje met Marieke blijkt dat alles werd afgesnoerd toen ik mijn benen optrok vannacht. Vermoedelijk is dat ook de pijn die ik had aan mijn linkerborst.
Mijn uitzaaiingen vallen me lastig, maar we gaan het ons niet aantrekken!
Het enige is wel dat ik nu weer een serieuze boost cortisone heb. Marieke denkt dat ik niet meer zonder cortisone zal kunnen.

De pijn is over, en we hebben nog wat kunnen slapen in de zetel, dus we kunnen er weer tegen voor de rest van de dag.
Want vandaag is het feest !
Morgen wordt Balder 7 jaar, en dus vieren we dat vandaag met een heleboel kindjes.
Lekkere pannenkoeken smullen en vanavond met de familie spaghetti bolognaise eten.

Geniet nog van jullie ZONdag

2009-01-29T03:55:00.002+01:00

Het is nu vier uur in de ochtend. Of noemen we dit nog nacht?
Rond een uur of één was ik ook al drie kwartier op.

Welkom in de menopauze.

Ik lig te zweten, te draaien, mijn gedachten staan niet stil en ik ben bijgevolg klaarwakker!
Dus sta ik nu maar op. Dan doe ik vanmiddag maar een dutje.
Het vreemde is dat ik nu zou in actie schieten (maar dan maak ik Didier wakker).
Ik heb echt het gevoel dat ik mijn uren heb geslapen.
Maar het besef dat het vier uur is, doet me wel vloeken. Dit voel ik morgen!

2009-01-28T16:20:00.002+01:00

Gisteren heb ik me geamuseerd bij Tricky.
Maar het verslag laat ik over aan haar. (Het heeft weinig zin om twee maal hetzelfde om het wereldwijde web te gooien hé). Dus je vindt onze belevenissen bij Tricky.

Vanmorgen was ik moe en versleten, maar vol goede moed vertrok ik naar Oedelem.
Daar woont Grote Zus.
Terwijl ik in de auto aan het rijden was, bedacht ik plots iets.
De laatste keer zag het er naar uit dat ik haar nieuwe huis nooit meer zou zien. Aangezien ik in december zo ziek ben geweest. Het maakt me echt gelukkig dat ik vandaag hun huisje heb gezien nu ze er in wonen. Ok, ze zijn nog volop aan het verbouwen. Maar ze zijn eraan begonnen vol goede moed, dus dat is een goede start hé!

Grote Zus en ik zijn na een kopje koffie Brugge-city ingetrokken om een heleboel cadeautjes te kopen. Ja, dat is een nieuwe slechte gewoonte die ik heb gekweekt. Ik koop nu voor alle jarigen (waarvan ik het weet dat het hun verjaardag is) een kleinigheidje. En ik moet nog op ziekenbezoek bij een vriendin. Dan kan je toch niet met lege handen toekomen?
Ik neem nu natuurlijk het risico dat iedereen zijn verjaardagsdatum zal mailen naar mij.
Awel, dat is geen probleem! Maar of ik bij iedereen op bezoek zal kunnen gaan met een presentje is natuurlijk de vraag ...

Deze middag was ik op, batterijen volledig plat. Mijn lichaam moet toch nog wat wennen aan actieve Mieke. En mijn cortisone is aan het minderen, dus de boost die ik daarvan had is ook aan het verdwijnen.
Ik heb me lekker in het hoekje van de zetel genesteld, met Hector in mijn armen en een fleecedekentje op me. En ja hoor, ik heb een half uurtje geslapen. Het was blijkbaar dringend nodig!
En dan heb ik alle cadeautjes in papier gestopt. Leuk tijdverdrijf !

2009-01-27T08:32:00.002+01:00

Ik moet jullie toch even laten weten dat alles goed gaat met me.
Morgen kleef ik een minimum van morfinepleisters, omdat ik totaal geen pijn voel.
En sinds gisteren sta ik op een half ampulletje cortisone. Als ik dit een weekje uit hou zonder krampen en obstructies, dan mag ik zondag mijn pomp afsluiten.
Er kwam wat kritiek van mijn tante, mama, ventje, ... omdat ik dit wil doen. Ze zijn bang dat ik onmiddellijk weer in obstructie zal gaan.
Maar het voordeel is dat ik nu alles in huis heb om dit direct weer te stoppen.

Ik zou gewoon graag zonder cortisone verder doen. Op zich is die cortisone niet zo erg, maar mijn gezicht staat er van gespannen. En ik zou het toch leuk vinden als ik die cortisone enkel moet nemen tijdens probleemperiodes.
Hoe lang duurt het trouwens tegen dat cortisone weer wat uit je systeem is?

Vandaag ga ik een dagje naar Leuven. Tricky krijgt daar vanmorgen opnieuw chemo, en ik ga haar gezelschap houden.

2009-01-23T13:06:00.002+01:00

Ik voel me zodanig goed dat ik me zou beginnen vervelen.
Dat is niet goed hé!

Als ik me in de zetel zet om mijn benen te laten rusten, schrijf ik druk verder aan mijn boek.
Het begint al echt vorm te krijgen.
De huishoudelijke taken zijn elke dag gedaan.
En sinds vanmorgen ben ik beginnen 'fitnessen'. Ik voel nu dat ik totaal geen spieren meer heb in mijn armen en benen. Dus oefen ik nu tien minuutjes met halters van 1 kilo, en zit ik 5 minuten op de hometrainer. Hopelijk krijg ik zo weer wat macht overal.

Deze ochtend heb ik me ingeschreven voor een demo-kookcursus in Kortrijk. Die gaat binnen 10 dagen van start. En ik ben nu ook aan het snuisteren in Dadizele zelf of er verenigingen zijn waar ik me kan bij aansluiten.
Ik wil weer verplichtingen hebben en onder het volk komen.
Anders zal ik me echt beginnen vervelen, en dat wil ik voorkomen!

Groetjes van een hyperactieve Mieke

2009-01-22T08:00:00.003+01:00

Heel veel kan ik niet vertellen, want alles blijft perfect !
Ik eet als een dijkendelver, mijn gewicht blijft mooi op 49 kilo.
Ik sta nu op het minimum van cortisone en litican, en de bibber is ook al aan het verdwijnen.
Omeprazole (maagbeschermer) en Burimex (tegen het vocht) zijn de enige pilletjes die ik verder nog neem. En mijn pleister van morfine is er eentje van 50. Ik kan enkel nog minderen naar 25 of 12.

Poetsen lukt, shoppen lukt, met de kindjes spelen lukt, zalig gewoon!
Ik hoop dat ik nu eens een lange tijd zo mag blijven. Misschien is K weer in slaap gevallen?

Alles perfect

2009-01-19T09:42:00.003+01:00

spelletje spelen - fruitsalade maken

zo zagen mijn benen eruit - een zandschilderijtje uit Tenerife

ons eerste schilderij

Alles loopt perfect!

Mijn vochtproblemen zijn onder controle en behalve zaterdagavond, na veel te veel vuile snackjes wat krampen, kan ik alles eten, drinken, doen, wat ik maar wil.

Het enige verschil is dat ik aan de ziekenbond ben ;-)

Afgelopen weekend zijn de kindjes en ik gaan shoppen in het shoppingcenter en hebben we een typische gezinszondag gehad. Da's toch zalig!

En deze week zou ik graag verder doen aan onze slaapkamer. Zodat die ook eens afgewerkt geraakt.

Da's dan weer iets dat ik kan schrappen van mijn to-do-lijstje.

Nog een beetje vakantie

2009-01-16T08:56:00.002+01:00

In Tenerife hebben we twee uitstappen gedaan.
De eerste was een eilandrondrit met de bus. Waar wij logeerden, in het zuiden, was het enige dat je daar kon vinden toerisme.
Maar eens je naar het noorden van het eiland gaat, verandert het landschap en vind je het ene na het andere prachtige dorpje. Het heeft ons zin doen krijgen om volgend jaar terug te gaan. Maar dan wel naar het noorden, waar je veel meer kunt bezoeken en de natuur ronduit prachtig is.
We bezochten een prachtige basiliek, authentieke huizen uit eikenhout in een romantisch dorpje, adembenemende planten en bomen, ...

De andere uitstap was op een boot, waardoor we dolfijnen en walvissen in het wilde water zagen.
Je kon ook onder water kijken naar de visjes.
En dan kregen we het middagmaal op het water bij Los Gigantes (die kliffen die je op de vorige foto kon zien). Zalig!

We hebben allebei zo genoten van de reis. Jammer genoeg is Didier nu wat over zijn toeren aan het draaien op zijn werk. Hij heeft het druk! Ik zal hem komend weekend lekker verwennen, dan kan hij opnieuw wat nagenieten van de vakantie.

2009-01-15T10:38:00.002+01:00

De pijn in mijn voeten en benen is zo goed als volledig verdwenen.
De pilletjes om het vocht af te drijven zijn vanaf vandaag verviervoudigd. En ik moet inderdaad telkens gaan plassen.
Het grote nadeel van die pillen is dat je bloeddruk zakt als zot, dus ik ben opnieuw een lappenpopje.
Ik heb net drie kwartier nodig gehad om mijn verzorging te doen. Nu ja, het was wel grote verversing van de naald en zo ook, maar toch.
Alles gaat traag en bibberig.
Maar ik ben al blij dat de pijn er niet meer bij is.
Mijn cortisone staat vanaf vandaag op het minimum. We zullen eens zien wat dat geeft. Ik hoop dat het lukt hiermee. Want ik weet niet of dit door de cortisone komt of door iets anders, maar mijn smaakpapillen werken niet meer mee.
Dat is ondertussen al een hele tijd, dat mijn smaak vervormd is. Maar nu begint het zo'n beetje op mijn zenuwen te werken. Ik kan nu terug eten, maar smaak de helft niet.
Dus straks heel rustig en voorzichtig naar de supermarkt, op zoek naar dingetjes die sterk doorsmaken.
En nu? Mij weer ploffen in de zetel, even rusten.

2009-01-14T07:24:00.002+01:00

Eerst nog even over 'Hart voor Mekaar'. Het programma gaat vanavond op VTM van start, maar wanneer de aflevering over ons gezinnetje is, dat weten we niet. Alleszins niet vanavond (hoop ik toch).

Ik heb nieuwe symptomen. Ze begonnen reeds op vakantie, maar breken nu serieus door.
Marieke, moest ik iets verkeerd uitleggen of verkeerd begrepen hebben, geef je een gil?

Door de druk in mijn buik, in combinatie met de cortisone die ik neem, hou ik vocht op.
Je kon dit op een aantal plekjes al een beetje zien, maar allemaal niet zo extreem.

Tot nu. Ik heb echte olifantenbenen, mijn cup is aan het verdubbelen en die vijf kilo extra zullen voor een groot stukje vocht zijn.
Het was draaglijk tot nu, gewoon wat lastig om te stappen.
Maar sinds vannacht heb ik verschrikkelijk veel pijn.
Ik heb net morfine bijgenomen en ben begonnen met vochtafdrijvende medicatie.
Straks ga ik me wassen en kleden en dan nestel ik mij op mijn gemak in het hoekje van de zetel.
Ik leg dan twee kersenpitkussentjes tegen mijn kuiten, dat verlicht het wat.
Gelukkig ben ik net begonnen aan een leuk boek te lezen. En ik weet niet of ik hier al iets liet over weten, maar ik ben ook zelf begonnen een boekje te schrijven. Ik weet nog niet wat ik ermee ga doen, maar ik vind het wel een heel leuk tijdverdrijf voor mezelf.
En moest de pijn niet wegtrekken, dan neem ik straks een lavendelbubbelbad, als ze mijn voeding hebben afgesloten. Misschien een kuitmassage met babyolie of zo, ik zoek wel iets.
Terwijl ik dit aan het typen ben, voel ik dat de morfine begint te werken. Oef, da's een geruststelling.
Laat ons hopen dat die vochtafdrijvende medicatie helpt, de bijwerkingen neem ik er graag bij.

Dus vandaag wordt een verplichte platte rust-dag...

Eerste beetje verslag

2009-01-13T08:32:00.003+01:00

We logeerden in een heel leuk, vriendelijk, gezellig hotel. Vanop ons balkon keken we uit over de boulevard van het dorpje. Rechts en achter ons zee, voor ons bergen.

Gelukkig zijn we goeie slapers, want het uitgaansleven ging niet aan ons voorbij (letterlijk dan).

's Voormiddags hadden we zon op ons terras, dus meestal vond je ons daar met een boekje en een drankje.

Eten hebben we gewoon allebei veel te veel gedaan. Het was een prachtig buffet, immens uitgebreid, en ook nog telkens 'showcooking', waar een kok ter plaatse een specialiteit bereidde.

Zowel 's morgens, 's middags als 's avonds gingen we twee maal opscheppen en het vanille-ijs met chocoladesaus achteraf mocht natuurlijk niet ontbreken.

Gisterenavond heb ik me vlug even op de weegschaal geïnstalleerd, en er zijn zo maar liefst vijf kilootjes bijgekomen. Joepie! (Maar nu best stoppen, hihi. 'k Zal deugd hebben van weer gewone kost.)

We hebben heel veel gewandeld en fijne souvenirtjes gekocht. En ook ons eerste schilderij. Zodra het hangt neem ik er dan eens een foto van.

2009-01-12T22:32:00.002+01:00

Eventjes laten weten dat we terug thuis zijn sinds vanavond.
Een verslagje zal zeker volgen, en aangezien we 545 foto's hebben genomen, zullen beelden ook niet ontbreken.
We hebben het ronduit zaaaaaaalig gehad! Het weertje was: rond de 22°, af en toe zon, af en toe wolkjes. Blijkbaar is het daar nog nooit zo koud geweest deze tijd van het jaar. Maar als je uit -7° komt, en je bent op vakantie, dan was het gewoon het perfecte weertje.

Ik ben vijf kilo verdikt, dus aan eten en drank is het overduidelijk niet ontbroken.
En behalve zaterdagavond een avondje obstructies uitzweten, ging het met mijn gezondheid ook lekker goed. Ik ga nu wel op zoek naar een mooie wandelstok, want die beentjes beginnen het wat te begeven. Misschien ook wel wat teveel gewandeld...

De valiezen zijn al geleegd en de wasmachine draait al.
En nu ga ik me bij mijn ventje in de zetel nestelen met een zoveelste boekje.

Slaap zacht

2009-01-07T08:53:00.002+01:00

Om de voordeur nu niet helemaal open te zetten voor potentiële dieven, had ik niet laten weten wanneer we op reis zouden gaan. Maar via via kun je het ondertussen toch opmaken uit de reacties...
Dus...
Vannacht om 2 uur vertrekken Didier, ik en de valiezen naar Tenerife !
Het is ons gelukt!
Morgen na het middagmaal liggen we op een zandstrand met een coctail in onze handen en een zonnebril op onze neus, boekje in de hand en denken we totaal niet meer aan ons vlaandrenlandje of wie we hier achterlaten.
Derde keer goede keer, oef!
Frankrijk was deze zomer niet gelukt, en in plaats van een weekje Kroatië lag ik een weekje in het ziekenhuis. Maar deze keer dus lekker niet!

Toch even aan de diefjes die zo graag van het dichte Frankrijk langskomen. Onze honden beschermen de inboedel, de buren houden het buiten in de gaten en de politie doet extra rondes langs ons huisje. Dus ik zou me niet te sterk geroepen voelen om hier langs te komen. Véél te lastig!

De valies had ik vorige week al gemaakt, zodra we wisten waar we heen gingen.
Maar vandaag nog alle medicatie, spuiten en weet ik wat nog allemaal in de handbagage. Ja hoor, een rugzakje vol. Maar als dat ervoor zorgt dat Didier en ik eens lekker van elkaar kunnen genieten in het zonnetje, dan is dat met veel liefde gedaan.

2009-01-06T08:55:00.002+01:00

En de kilootjes komen erbij!
Vanmorgen woog ik al 49 kg, en mijn streefgewicht was 50. Ik voel me dolgelukkig.
Dus door de cortisone blijf ik zonder obstructies en kan ik weer lekker gezond eten.
En dat samen met tweedagelijkse nachtelijke voeding zorgt ervoor dat ik me weer lekker in mijn vel voel.
Ik zei vanmorgen nog aan mijn ventje dat ik me nu beter voel dan januari vorig jaar. Zalig toch!
Als de wekker 's morgens afloopt spring ik gezwind uit mijn bed om koffie te zetten en een douche te nemen.
Ik voel me fris als een hoentje en kan lekker de hele dag actief zijn.
's Middags na het eten verplicht ik me wel om me in de zetel te zetten met een boek. En daarvan heb ik nog een hele voorraad! Deze van de boekenbeurs heb ik nog niet allemaal gelezen en een vriend van Didier was zo lief om ook nog een aantal exemplaren mee te brengen.
Nu ben ik bezig aan het debuut van Esther Verhoef, Rendez-Vous. Ik ben nog niet ver, maar het ligt me wel. Dus dat is voor straks na mijn strijkje.

Het enige wat ik nu nog heb is een longontsteking. Maar behalve het feit dat ik antibiotica neem en niet mag buitenkomen, heb ik er al totaal geen last meer van.

Mensen, ik voel me op en top!!

Hart voor Mekaar

2009-01-04T18:38:00.003+01:00

VTM, vanaf woensdag 14/01 om 20u40

Rani De Coninck en Walter Grootaers helpen gewone maar bijzondere mensen dé dag van hun leven te bezorgen.

(Bijzonder voel ik me daarom niet, maar ja hoor, ons zul je ook tegenkomen ...)

Ready Freddy

2009-01-03T12:02:00.002+01:00

Ok, twee dagen ziek geweest, twee nachten geen oog dichtgedaan.

We hebben mijn medicatie terug wat aangepast, maar ik was ook vergeten mijn morfinepleister te verversen. Dus we vermoeden dat ik eigenlijk twee dagen aan een stuk ontwenningsverschijnselen had.

De onmenselijke pijnen in mijn benen, waar zelfs een bubbelbad met lavendelolie niets meer hielp, zou mogelijk kunnen zijn dat er wat uitzaaiingen op mijn rug zitten. Maar daar ga ik mij nu eens nikske van aantrekken zie, aangezien we daar toch niets kunnen tegen doen.

Gisterennamiddag vier uur aan een stuk geslapen (waardoor Guust natuurlijk de tijd kreeg om onze tuin om te ploegen, zelfs met de vrieskou), samen met mijn hernieuwde medicatie en ja hoor, Didier en ik hebben heerlijk geslapen!! Joepie. We zijn allebei terug uitgerust en ik voel me weer 100 %. Helemaal genezen!

Gisterenavond hebben de kindjes hun nieuwjaarsbrief voorgelezen en kregen ze hun cadeautje. Ze zijn dus al de hele voormiddag druk bezig. Wat eigenlijk wel leuk is, kan ik op mijn gemak wat huishoudelijke taakjes doen.

En na het eten nemen we het risico om Tristan eens te laten meespelen met Monopoly. Nieuwsgierig wat dat zal geven.

Dus al bij al, 2009 is goed gestart! (Eigenlijk zelfs beter dan 2008, hihi, want toen had ik nog al mijn pijntjes waarvan ik niet wist wat ik ermee aan moest.)

2009-01-01T17:05:00.003+01:00

Een zalige oudejaarsavond en nieuwjaarsdag! De eerste keer in zeven jaar dat ik geen kindjes bij me had. Maar ik was des te contenter toen ze deze keer met kerst bij mij waren, vind ik toch altijd dat tikkeltje specialer.

Na mijn dagje ziek zijn gisteren, hebben we een heerlijke oudejaarsavond gehad.

De avond is rustig verlopen, maar ik heb me eigenlijk echt wel geamuseerd. Lekker op het gemak, alles mag, niets moet.

Rond 1u30 waren we van plan om naar ons bedje te gaan. Maar nee hoor, de rest van de nacht getjoold.

Op een bepaald moment ben ik spasmen beginnen krijgen in mijn armen en benen. Didier noemde me een marionetje met draadjes aan. Heel vreemd.

Blijkbaar is er ergens iets van mijn medicatie die tegenwerkt. Dus gat in de nacht de dokter gebeld die mij valium is komen inspuiten, nadat ik al Xanax had moeten nemen.

Twee uur later liep ik hier nog steeds rond, terwijl een normaal mens voor tien uur buiten strijd zou zijn.

Nu, ik heb alles samen toch een uur of drie kunnen slapen en was uitgerust toen de verpleegster vanmorgen arriveerde. Nog vreemder dus, maar soit.

En vandaag was het dan heel gezellig met de mama en broer van Didier. Lekker koeientong in madeirasaus, er bestaat toch niets lekkerders?! En aangezien ik sinds twee dagen geen voeding had gekregen 's nachts, heb ik me nog tegoed kunnen doen aan twee stukken ijstaart. Puuuuuuur genieten! Ik denk dat ik vanavond de boterhammetjes maar laat voor wat ze zijn en lekker nog een stukje uit de diepvries ga halen. Allemaal goed om mijn gewicht de hoogte in te krijgen!

Hier al een paar fotootjes. En moest het jullie nog niet opgevallen zijn, die tafelvoetbal begint hier een prominente plaats in ons huishouden te krijgen, hihihi.

Zie je wel meid dat je toch mooi op de foto kan! En ik heb er nog staan...