Hoe startte ik mijn vorige berichtje? Oef, terug onder de levenden.
Als jullie het mij niet kwalijk nemen dat ik in herhaling val: OEF, TERUG ONDER DE LEVENDEN!!
Zaterdag was een leuke dag. 's Morgens na lekker lang uitslapen wat klusjes in en rond het huis. Allemaal op ons eigen tempo. 's Namiddags was dan Shannons schoolfeestje. Bewust van de pijn in mijn benen en het suffe gevoel, vertrokken we gezellig samen en genoten we van dansjes en ijsjes.
Na twee uurtjes alweer in de auto op weg naar huis. Zodat ik wat kon rusten. Maar van rusten kwam niets meer in huis. Tegen de tijd dat ik me in de zetel nestelde lag ik te rillen als zot. Vlug mijn temperatuur meten: 35.8°, dus toch wat gerustgesteld: ik heb geen koorts.
Tot ik twee uurtjes later belabberd en pijnlijk van het rillen opnieuw kijk en zie dat ik koorts maak. Ik wist eigenlijk in mijn achterhoofd wel wat dit betekende, maar wou me er niet bij neerleggen en belde dus even naar het ziekenhuis om te horen wat ik nu best deed. En ja hoor, zo vlug mogelijk binnengaan via Spoed aangezien ik blijkbaar ergens een infectie had opgedaan.
Tegen de tijd dat we in het ziekenhuis arriveerden was ik zo ziek als een hond! Ik had geen krachten meer, voelde me misselijk, ik had ijskoud en overal immense pijnen van het rillen.
In het ziekenhuis hielden ze me goed in de gaten en kreeg ik een brede antibiotica tegen de infectie. Maar nu mogen we thuis verder recupereren en daar ben ik wat blij om!
Schuldgevoel bekroop mij: mocht ik zieke Tristan niet verzorgd hebben? Was ik misschien beter niet naar dat schoolfeestje geweest? ...
Maar de dokter stelde me gerust, ik kon dit blijkbaar niet vermijden.
Deze geruststelling brengt natuurlijk ook grote vraagtekens met zich mee. Nu heb ik toch wel wat schrik gekregen dat het zo vlug kan gaan. Het ene moment voelde ik me eigenlijk best wel goed en nog geen oogopslag later lag ik in het ziekenhuis met een infectie.
Nu moeten we nadenken of we ons geplande reisje toch niet beter laten varen en onze vakantie-ideetjes aanpassen naar uitstapjes die binnen een uur rijden van het ziekenhuis zijn.
Opnieuw dat schuldgevoel, want ook al besef ik dat ik hier geen controle over heb en er niets kan aan doen, ik vind het zo jammer voor de kindjes dat ook zij moeten inboeten omdat ik ziek ben.
Ik probeer er niet teveel bij stil te staan, maar automatisch bekruipt een onaangenaam gevoel je lijf en leden.
Zucht
2 opmerkingen:
hey mieke
omdat ik net een lange reactie had geschreven maar die vervolgens ineens weer 'kwijt' was (verbinding met internet was ineens verbroken, en floep, mijn reactie verdwijnt ergens in het voor mij toch nog altijd mysterieuze en ondoorgrondelijke 'cyberspaceland'!) heb ik nu geen 'fut' meer om opnieuw zo'n lange reactie neer te typen en hou ik het effe kort...
mijn 'key issue' kwam er op neer dat ik wel contact met jou wil, omdat ik toch ook tot die groep van 'jonge' lotgenotes hoor waarmee je wel in contact zou willen komen... enfin, als je 35 (en over 5 dagen alweer 36 nog jong genoeg vindt natuurlijk!?)... ik heb wel niet dezelfde K als jij, maar geniet momenteel toch ook het voordeel van 6 beurten chemo te krijgen voor baarmoederhalskanker, tesamen met bestraling (ja tegelijk, heel handig als je zo suf en zwak van de chemo de dagen nadien je naar de bestralingsafdeling mag slepen!)! een operatie heb ik net voor pasen gehad en daar bleken uitzaaiingen te zijn in de lymfeklieren in de lies, vandaar de chemo nu enz enz...
ben nu echt te moe (maar kon daarnet toch ook niet slapen, oh, heerlijke slapeloosheid!) maar als je me laat weten of je ook contact wil, kunnen we misschien toch wat 'ervaringen' uitwisselen, hoewel elk proces toch weer zo uniek is hé, maar misschien kunnen we elkaar wat steunen in deze K-tijden!? anderzijds wil ik me ook niet opdringen hoor, dus laat maar weten!
oh ja, nog één ding alvast: die drukke agenda, zelfs nu, herken ik wel! het is een beetje een 'overlevingsmechanisme' hé, en het is niet bepaald mijn enige 'mechanisme' momenteel ;-)
en tot slot, ook ik bracht het afgelopen weekend in het ziekenhuis door wegens koorts en dus infectie, maar ben nu weer vééél beter dankzij een heerlijke antibioticabaxter...
in elk geval heel veel sterkte meid! ik lees in je blog dat je alvast omgeven bent door heel wat lieve mensen... da's al iets hé!
ilse
Dag mieke,
Ik zie dat er nog een Ilse reageert op je blog, zal ik me dan voortaan maar mama ilse noemen zoals mijn blog.
Gek hoe een mens kan veranderen op korte tijd, goed voor je dat je zo kan genieten van de wekker smorgens, dat doe ik je niet na hoor hihi. En ik hoop voor jullie dat jullie reisje toch nog leuke vormen kan aannemen.
Lieve groet
Mama Ilse
Een reactie posten