Ik word verscheurd in twee. Op alle vlak.
Nog steeds ben ik er niet uit of ik wel van start wil gaan met de bestralingen. De artsen zijn onduidelijk en zelfs als ik de opinie vraag van andere profs, dan blijkt dat er 50 % voor is, 50 % tegen is. En dan wordt van mij verwacht dat ik kan beslissen??
En ook thuis word ik verscheurd. Ik heb geen tijd en ruimte voldoende om alles op mijn gemak vanop een afstand te kunnen bekijken. Ik wil zo vlug mogelijk verder doen met de rest van mijn leven, en mij nikske aantrekken van de K, tot het moment dat het echt slecht met me gaat. Maar nu ze plots met de mogelijkheid komen van die stralen, moet ik opnieuw nadenken over de K.
Ik wil de nodige tijd en ruimte, ook thuis, om alles te kunnen bepeinzen. Maar het is moeilijk. En als ik toch die tijd en ruimte neem, dan krijg ik het gevoel dat ik mijn gezin in de steek laat. En blijkbaar voelt mijn gezin het ook zo aan.

Waarom kan ik niet even verdwijnen? Misschien in een hoekje wegkruipen, mijn hoofd leegmaken en enkel nadenken over dat wat nu voor mij telt.
Als vrouw en moeder maak je het je gezin gewoon dat ze altijd op je kunnen rekenen. En net dat maakt je trots! Iedereen heeft je nodig en vertrouwt op je.
Jammergenoeg blijkt dat als je K hebt, je deze trots kunt missen als koude pap. Er zijn echt van die momenten waarop ik er genoeg van heb en hoop dat er toch een dag komt dat iedereen eens zonder mij kan verder doen.
Eén dagje, misschien twee. Geen gsm, geen mails, geen holle gesprekken, geen zware gesprekken, ... Gewoon ik met mezelf.
Nadenken over hoe ik het nu verder wil, wat ik nog allemaal wil doen, puur genieten van de tijd die ik er nog ben.
Ik voel me lichamelijk goed ! Als ik rauwe groenten eet, beklaag ik het me wel. En ook alcohol is niet het beste slaapmiddel. Eten gaat niet meer als vroeger, maar dat zorgt er wel voor dat ik terug in mijn vroegere kleren kan (behalve dan mijn buikje, hihi). Ik heb geregeld pijn in mijn onderbuik, maar als ik op tijd mijn medicatie neem, dan is dit allemaal onmiddellijk verdwenen.
Awel, zo wil ik het gewoon tot het allerlaatste moment. Op die manier kan je leuke dingen doen, genieten van alles en iedereen rond je. En eigenlijk wil ik enkel nog dat.
Maar dan zonder dat iedereen rond je vind dat je te weinig rekening houdt met hen.
Altijd hield ik zoveel mogelijk rekening met iedereen rondom mij (behalve dan als puber, hé mama?!).
Zelfs sinds ik weet dat ik kanker heb, probeer ik mij te verplaatsen in de gevoelens van de mensen rond mij.
Nu heb ik daar eerlijk gezegd geen zin meer in. Misschien is het tijdelijk? Dat weet ik niet. Maar waarom is het zo'n elementaire beleefdheid dat je meeleeft met je omgeving, zelfs als je zelf aan het sterven bent???
En neen, 'omgeving' is niet Didier, zelfs niet in mijn vorige bericht. Met 'omgeving' kan ik telkens iemand anders bedoelen, afhankelijk van het moment. Momenteel heb ik zelfs helemaal niemand in gedachten, maar praat ik in het algemeen.
Hoe graag ik iedereen ook zie, ik wil nu enkel met mezelf rekening houden. Doen waar ik zin in heb zonder dat er vragen over worden gesteld.
Nee, ik ben niet van plan om mijn verantwoordelijkheden af te staan. Ik hou van mijn omgeving en laat hen zeker niet in de steek. Daar zou ik me niet lekker bij voelen!

Maar is het nu echt zo erg als ik af en toe een dagje wil vluchten?
Laat mij toch gewoon doen ...